Monday, August 20, 2018

ကံစမ္းမဲဆိုတာ ကံပါမွလား

မေနာ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ကံစမ္းမဲဆိုတာ ရွိသလား မရွိေသးဘူးလားဆိုတာ မမွတ္မိေတာ့ေပမယ့္ သိတတ္စထဲက ေစ်းကြက္စီးပြားေရးအတြက္ စီးပြားေရးသမားမ်ားရဲ႔ ေရာင္းကုန္မ်ားကို မ၀ယ္ ၀ယ္ခ်င္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္လာမႈေတြဟာ ခုခ်ိန္ထိ ပိုမို က်ယ္ျပန္႕လာတာကို ေတြ႔ျမင္ေနရပါတယ္။ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ ကုန္ပစၥည္းအတြက္၊ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ ေရႊဆိုင္ေတြမွာက်ေတာ့ ၀ယ္တဲ့ပစၥည္းေပၚ မူတည္ျပီး ဗလာမပါ ကံစမ္းမဲဆိုျပီး လုပ္ၾကတယ္။ လက္ေဆာင္သေဘာမ်ဳိးလည္း ျဖစ္ေအာင္ ၀ယ္သူေတြလည္း စိတ္၀င္စားျပီး ထပ္ျပီး ၀ယ္ခ်င္ေအာင္ ဆဲြေဆာင္တဲ့နည္းတစ္မ်ဳိးပဲလားဆိုတာ စီးပြားေရးသမားေတြအတြက္ တြက္ေျခကိုက္တဲ့ နည္းတစ္မ်ဳိးလားဆိုတာ ထင္စရာပါပဲ။ ေနာက္ ဘာေန႕မို႕လို႕ ေလ်ာ့ေစ်းနဲ႕ေရာင္းတယ္ဆိုျပီး တစ္ခု၀ယ္ တစ္ခုလက္ေဆာင္ဆိုျပီး ႏွစ္ခုစာ ေစ်းႏႈန္းတင္ထားသလားဆိုတာ ၀ယ္သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ ျမင္မိမွာ မဟုတ္ေလာက္ဘူးထင္ပါတယ္။ မေနာလည္း လူေတြထဲ လူတစ္ေယာက္မို႕ ဒီလို ကံကို စမ္းတဲ့အရာေလးေတြကို စိတ္၀င္စားမိပါတယ္။ ဒါဟာ တရား သေဘာနဲ႕ ၾကည့္ရင္ ေလာဘပဲေပါ့။ သူမ်ား ပစၥည္းကို အလကားလိုခ်င္တယ္လို႕ ကိုယ့္စိတ္ကို သံုးသပ္မိပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပုထုဇဥ္လူသားတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဒီကံစမ္းမဲကမၻာထဲက မ႐ုန္းထြက္ႏုိင္ခဲ့ေသးပါဘူး။ ဒီေတာ့ ကံစမ္းမဲအစစ္အမွန္ဟုတ္ မဟုတ္ကို ကိုယ္တိုင္စမ္းသပ္ျပီး လုပ္ၾကည့္မိတာလည္း ပါတာေပါ့ေလ။ မေနာ ကံေကာင္းခဲ့တာလား၊ေရွးဘ၀က ကုသိုလ္တရားေၾကာင့္လား ခုလက္ရွိ ေကာင္းမႈေၾကာင့္လားဆိုတာ မေနာကိုယ္တိုင္လည္း ေသခ်ာမပိုင္းျဖတ္ႏိုင္ေသးပါဘူး။ လူစိတ္ဆိုတာလည္း ေျပာရေတာ့ခက္သား။ ကိုယ္ကသာ မေပးခ်င္တာ သူမ်ားဆီကေတာ့ လိုခ်င္မိတာ ေလာဘ ေမာဟေတြ အေတာ္မ်ားေနတာေၾကာင့္လား။ မွတ္မွတ္ရရ ကံေကာင္းခဲ့တာေလးေတြ ေျပာရရင္ေတာ့ အဲ ကံေၾကာင့္လား၊ ေကာင္းမႈျပဳတာေၾကာင့္လား၊ ကုသိုလ္တရားေၾကာင့္လားဆိုတာ မသိေပမယ့္ ခုလက္ရွိေတာ့ တတ္ႏုိင္သေလာက္ စိတ္ေကာင္းထားျပီး ေကာင္းမႈကုသိုလ္ကို တစ္ႏုိင္တစ္ပိုင္လုပ္ရင္း ကံငါးပါးကို လံုျခံဳေအာင္ တတ္ႏုိင္သမၽွ ထိန္းေနမိတာေတာ့ ေသခ်ာလွပါတယ္။ ေနာက္ မဲဆိုတာ ေလာင္းကစားတစ္မ်ဳိးလို႕လည္း ဆိုလိုရပါတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ ႏွစ္လံုးသံုးလံုးကို စိတ္လည္းမ၀င္စားသလို တစ္ခါမွလည္း မထိုးခဲ့ဖူးဘူး။ သူမ်ားလုပ္ရင္လည္း ကန္႕ကြက္ခဲ့တယ္။ ေပးရတာမ်ားျပီး ရတာနည္းတာပဲ ျမင္ေနမိခဲ့တာကိုး။ ေနာက္ ဒါဟာ မေကာင္းဘူးလို႕လည္း ခံစားမိတာလည္းပါတယ္။ ကံစမ္းမဲရဲ႔ မွတ္မွတ္ရရ သတိရစရာေတြကို ေျပာျပဦးမယ္။ တကၠသိုလ္ တတိယႏွစ္ စာေမးပဲြေျဖအျပီး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ဘားအံ၊ သာမည ဘုရားဖူးခရီးစဥ္ထြက္တုန္းက အျပန္မွာ စီးလားတဲ့ ကား(ေရႊေၾကးစည္)မွ ကားတစ္စီးလံုးပါ ခရီးသည္မ်ားအားလံုးကို ကံစမ္းမဲ ႏႈိက္ေပးပါတယ္။ မဲေပါက္တဲ့သူက ဆရာေတာ္ၾကီးရဲ႔ မွန္ေဘာင္ပါတဲ့ ပံုေတာ္ကို ပူေဇာ္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကားတစ္စီးလံုးဆိုေတာ့ လူ ၄၀- ၄၅ ေလာက္ရွိတာေပါ့ မဲေဖာက္မွာက တစ္ဆုပဲတဲ့။ ကံစမ္းမဲဖလားကို ေရွ႔ဆံုးထိုင္တဲ့သူကေန စျပီး ႏႈိက္ရပါတယ္။ ခ်က္ခ်င္းမဖြင့္ခုိင္းေသးပဲ လူအကုန္မဲႏႈိက္ျပီး ဖြင့္ၾကည့္ရမယ္လို႕ ကားသမားက ေျပာေတာ့ ႏႈိက္ျပီးတဲ့သူေတြက မဲလိပ္ကို ကိုင္ထားပါတယ္။ မေနာတို႕အဖဲြ႔က ေနာက္ဆံုးမွာထိုင္တာဆိုေတာ့ ရမယ္လည္းမထင္ပါဘူး။ မဲလိတ္က သူမ်ားႏႈိက္ျပီးမွ ကိုယ္ေတြရမယ္ဆိုေတာ့ေလ သိပ္ျပီး အာ႐ံုမထားပဲ အနားဖလားေရာက္မွတစ္ခုယူလိုက္ပါတယ္။ အဲ မဲလိပ္က စာရြက္ကို ေသးေသးေလး လိပ္ျပီး အေအးေသာက္တဲ့ပိုက္ထဲကို ထည့္ထားတာဆုိေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကို ေသသပ္လွတာကိုေတြ႔ရတယ္။ ဒါနဲ႕ အကုန္ဖြင့္လို႕ရျပီးလို႕ေျပာလုိက္တာနဲ႕ ရတဲ့တစ္လိပ္ကို ပိုက္ကေန ထြက္ေအာင္ အရင္ေခါက္လိုက္တယ္။ ျပီးမွ စာရြက္ကို ျဖန္႕ၾကည့္မိပါတယ္။ ျဖန္႕လည္းျဖန္႕လိုက္ေရာ မဲလိပ္ထဲမွာ စာေလးတစ္ေၾကာင္းေတြ႔ရတယ္။ စာတမ္းေလးက ကံထူးရွင္တဲ့ေလ။ အရမ္းအံ့ၾသမိသြားတယ္။ မထင္လည္းမထင္ထားဘူး။ ေနာက္ ဘုရားဖူးခရီးမွာက လူၾကီးေတြမ်ားတာဆိုေတာ့ လူတိုင္းက ဆရာေတာ္ၾကီး ပံုေတာ္ကို အရမ္းပူေဇာ္ခ်င္တဲ့သူေတြၾကီးပဲေလ။ ကားသမားက မဲလိပ္ဘယ္သူေပါက္လဲ လွမ္းေမးေတာ့ ခဏတာ ျငိမ္ေနမိတယ္။ ျပီးေတာ့မွ စာရြက္ေလးေထာင္ျပမိတယ္။ ကားတစ္စီးလံုးမွာ အသံေတြက အပ္က်သံေတာင္မၾကားရေလာက္ေအာင္ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနတယ္ေလ။ ကိုယ့္ရဲ႔အသက္ရွဴသံေတာင္ ကိုယ္ျပန္ၾကားေနမိတယ္။ ကားသမားက မဟာကံထူးရွင္ ကားေရွ႔ကို ထြက္ခဲ့ပါလို႕ ေခၚေတာ့ ဒူးေတြေတာင္ တုန္တယ္။ ကားေရွ႔ဆံုးနားမွာထိုင္တဲ့အဘြားတစ္ေယာက္က သမီး အဘြားကို ျပန္ေရာင္းပါလားလို႕ ေျပာပါတယ္။ မေနာလည္း မ်က္ရည္ေတာင္လည္မိတယ္။ မေနာကေတာ့ ဆရာေတာ္ၾကီးက ငါ့ကို သာသနာျပဳဖို႕ ေရြးခ်ယ္လိုက္တာလို႕ပဲ ကိုယ့္ဘာသာ ခံယူလိုက္မိပါတယ္။ ဘယ္သူမွ ျပန္မေရာင္းပါဘူး။ ပံုေတာ္ကလည္း အရမ္းၾကီးေတာ့ ေနာက္မွ ကားဂိတ္ကို သတ္သတ္သြားယူရပါတယ္။ ကိုယ့္အေတြးနဲ႕ကိုယ္ေပါ့ အိမ္မွာ ဘယ္ေနရာပူေဇာ္ထားရမလဲဆိုျပီး ေတြးျပီး အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေမေမက သမီးတဲ့ ဘုရားစင္ေစ်းသက္သာလို႕ ၀ယ္ထားတယ္တဲ့။ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ တိုက္ခန္းေတြမွာ ထားတဲ့သစ္သားနဲ႕လုပ္ထားတဲ့ ဘုရားစင္ျဖစ္ေနတယ္။ မေနာတို႕အိမ္မွာက ဘုရားစင္က အိမ္နဲ႕တဲြရက္လုပ္ထားေတာ့ ဆရာေတာ္ပံုေတာ္ကို ပူေဇာ္မယ့္ေနရာလည္းအဆင္သင့္ရရွိသြားပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ပိုင္းလည္း တတ္ႏုိင္သေလာက္ ေကာင္းမႈမ်ားမ်ားလုပ္မယ္ဆိုတဲ့စိတ္က ပိုမိုကိန္းေအာင္းလို႕ေနမိပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ ကံစမ္းမဲအေၾကာင္းေတြ ဆက္ပါဦးမယ္။

ကံစမ္းမဲတစ္ခါ ေပါက္ျပီးထဲက ကံစမ္းမဲဆိုတာ ဘာေၾကာင့္လုပ္တာလဲ၊ ဘယ္လိုလူေတြေပါက္တာလဲ စဥ္းစားမိရင္းနဲ႔ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္မွာ အံ့ၾသဖြယ္ရာ အၾကီးအက်ယ္ ျဖစ္ရပ္တစ္ခု ထပ္မံျဖစ္ပြားခဲ့ျပန္ပါတယ္။ အဲဒါဘာလဲဆိုေတာ့ လူအေတာ္မ်ားမ်ား စိတ္၀င္စားတဲ့ အေမရိကန္ဒီဗီြလို႕ ေခၚတဲ့ အေမရိကန္ရဲ႔ ကံစမ္းမဲလက္မွတ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အရင္တုန္းကေတာ့ လမ္းေဘးမွာ စာအိတ္နဲ႕ ထည့္ျပီး ေရာင္းခ်တာကို ေတြ႔ရွိရပါတယ္။ လူေတြက ၀ယ္ျပီး ေဖာင္ျဖည့္ျပီး စာတိုက္က ထည့္ၾကရပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြက အင္တာနက္ေခတ္စားလာေတာ့ အကူညီေတာင္းပါတယ္။ ထည့္ေပးဖို႕ကို ေျပာေတာ့ ေအး လုပ္ေပးမယ္ေျပာျပီး ဘာရယ္မဟုတ္ သူတို႕ကို ေဖာင္ျဖည့္ျပီး ထည့္ေပးတ့ဲ လုပ္ငန္းလုပ္တဲ့ေနရာကို ေခၚသြားပါတယ္။ ေနာက္ျပီး ဓာတ္ပုံကိုလည္း သူတို႕က တိုက္႐ုိက္တစ္ခါထဲ ပိုက္ဆံမေပးရပဲ ႐ုိက္ေပးျပီး တင္ေပးပါတယ္။ ကိုယ္က ေခၚသာသြားတာ သိပ္စိတ္မ၀င္စားဘူး။ သူငယ္ခ်င္းေတြက နင္လည္း တင္ပါလားလို႕ေျပာေတာ့ မတင္ပါဘူး။ ငါက မလုပ္ရင္ မလုပ္ဘူး။ လုပ္ရင္ ေအာင္ျမင္မွ ၾကိဳက္တာလို႕ ေျပာမိတယ္။ ေနာက္ ဆက္ျပီး ေျပာလိုက္မိေသးတယ္။ ငါ ေပါက္ေနရင္ တစ္ေယာက္ထဲမသြားရဲဘူးလို႕ ေျပာလုိက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက ငါ့အစ္ကို ေခၚသြားတဲ့ ေနာက္ျပီး ေျပာပါတယ္။ မေနာကလည္း ေအးဟာ တင္လိုက္မယ္လို႕ေျပာျပီး တင္ခဲ့မိတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ပါပဲ။ ၄ လပိုင္းမွာ အိမ္ကို စာတိုက္ကေန စာေရာက္လာတယ္။ ဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ အေမရိကန္စင္တာက ဒီဗီြနံပါတ္ ဘယ္ေလာက္ မဲေပါက္တာ အေၾကာင္းၾကားစာ ျဖစ္ေနတာကို အံ့ၾသဖြယ္ရာ ျမင္ေတြ႔ရတယ္။ ဒါေတာင္ ကိုယ္က အင္းေလ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီလည္း လာမွာပဲလို႕ ေတြးမိေသးတယ္။ ညေနေရာက္ေတာ့ အတူတူတင္တဲ့သူငယ္ခ်င္းကို နင့္ဆီ စာတိုက္က ေရာက္လာတယ္မလားလို႕ ေမးလိုက္ေတာ့ မေရာက္ပါဘူး ဘာျဖစ္လို႕လဲေပါ့ သူတို႕က မိသားစုလိုက္ ႏုိင္ငံျခားသြားဖို႕ ရူးေနတဲ့ သူေတြဆိုေတာ့ သူကို ေျပးျပီးေျပာမိတာေပါ့။ ဟယ္ ငါ့ဆီ ဘာမွမလာဘူး။ နင့္ဆီ ဘာလာလဲလို႕ေမးေတာ့ အေမရိကန္စင္တာကေန ဗီဇာေပါက္တယ္ဆိုတာ လွမ္းေျပာတဲ့စာလို႕ ေဖာင္ပါ ပါတယ္ေပါ့။ တစ္ကမၻာလံုးဆိုင္ရာ ေပါက္မဲနံပါတ္က ၃၂၂ နဲ႕ ေပါက္တာ ေဖာင္ျပန္ျဖည့္ျပီး အေမရိကကို တန္းပို႕ေပးဖို႕ သံ႐ံုးလိပ္စာေတြလည္း ပါတယ္ေပါ့။ သူက သူ႔အစ္ကိုကို ယူျပီးသြားပါလားတဲ့။ မေနာကေတာ့ သြားဖို႕ မသြားဖို႕လည္း ေခါင္းထဲမွာမရွိဘူး။ ျပန္တင္ဖို႕ေတာင္ ခ်ီတံုခ်တံုျဖစ္လို႕ ဒါနဲ႕ စိတ္ရႈပ္ေထြးမႈေပါင္းမ်ားစြာနဲ႕ ဒုတိယစာကိုလည္း အေတာ္ေနာက္က်မွ ျပန္တင္လိုက္တယ္။ လူအေတာ္မ်ားမ်ားက သိပ္နားမလည္ေတာ့ ဒီဗီြေပါက္ရင္ သြားရမယ္လို႕ပဲ သိထားၾကတာကို ကုန္က်စရိတ္ဘယ္ေလာက္၊ သြားေနရမယ့္ေနရာလိပ္စာ၊ ေနာက္ စတဲ့ အေနအထားေတြ အမ်ားၾကီးပဲ ၾကံဳခဲ့ရတယ္။ ေငြေၾကးမျပည့္စံုတဲ့ သူေတြအတြက္ မစြန္႕စားရဲခဲ့တာလည္း ပါပါတယ္။ ေနာက္ အရာရာ ဒုကၡဆင္းရဲကို ၾကိဳေတြးျပီး ေရွ႔ဆက္မတိုးရဲခဲ့တာလည္း ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ သိခဲ့တယ္။ မသြားခဲ့ရလို႕ ေနာင္တရေနလားဆိုေတာ့လည္း မရခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္က ဘာစဥ္းစားမိလဲဆိုေတာ့ ဒီဟာ မဲမေပါက္ပဲ ထီေပါက္လို႕ ပိုက္ဆံရရင္ေတာ့ ခ်က္ခ်င္းလွဴျဖစ္ဖို႕ စိတ္ပဲ ရွိခဲ့တယ္။ ေနာက္ ဗုဒၶဂယာကိုလည္း အရမ္းဖူးေျမာ္ခ်င္ေနတာ ခုခ်ိန္တုိင္ပါပဲ။ ဒါနဲ႕ ျပန္တင္တဲ့စာကို ေငြေၾကးမတတ္ႏုိင္လို႕ DHL နဲ႕ကို ေပါက္တဲ့သူေတြ စုလိုက္ျပီး တစ္ခါထဲ ထည့္ေပးလိုက္ပါတယ္။ တကယ္လို႕ အေသးစိတ္အစအဆံုး သိခ်င္တဲ့သူေတြရွိရင္လည္း မေနာကို သိခ်င္တာေတြ ေမးျမန္းလို႕ရပါတယ္ေနာ္။ ဒုတိယစာ ျပန္တင္တာ တစ္ပတ္အၾကာမွာ စာတိုက္ကေန ျပန္က်လာပါတယ္။ ကိုယ့္ဆီစာလာတာနဲ႕ သံ႐ံုးကို ကိုယ့္အတြက္ဗီဇာ ပို႕လိုက္ျပီး ဆိုတာ သိေနခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာမွ မလႈပ္ရွားခဲ့ပါဘူး။ ေနာက္ သံ႐ံုးကေန အၾကိမ္ၾကိမ္ ဗီဇာခ်န္ထားပါတယ္လို႕ ဖုန္းခဏခဏ လာတာကိုလည္း အေျခအေနအရပ္ရပ္ေၾကာင့္ ေရွ႔ဆက္မတိုးပဲ ဒီေနရာမွာပဲ ကံစမ္းမဲေပါက္ျပီး လက္မွတ္ေပ်ာက္ခဲ့တာပဲ ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။

ကံကိုစမ္းတာလား ကုသိုလ္ကိုစမ္းတာလားဆိုတာ မသိေပမယ့္ ကြၽန္မကေတာ့ ကံစမ္းမဲဆိုတာနဲ႕ အေမရိကန္ဒီဗီြေပါက္ျပီးထဲက လန္႕ျပီး ေနာက္တြန္႕ေနမိပါတယ္။ အ၀တ္အထည္ဆိုင္ သြားေတာ့လည္း အမေရ ကံစမ္းမဲပါတယ္ေနာ္ တစ္ထည္ ၀ယ္ရင္ တစ္ထည္ လက္ေဆာင္ဆိုတာနဲ႕ ၾကည့္ျပီး မ၀ယ္ပဲ ျပန္ထြက္ခဲ့တဲ့ေနရာေတြလည္း ရွိလာပါတယ္။ ေနာက္ ေကာ္ဖီ၀ယ္သြားေတာ့လည္း Gold Rose မွာ ကံစမ္းမဲပါျပန္ေရာ မဲကေတာ့ ၁၀၀၀ က်ပ္တန္တို႕ ေကာ္ဖီမစ္ထုပ္တို႕ ေပါက္ျပန္ေရာ။ ထီက်ေတာ့ထိုးလားဆိုေတာ့လည္း မထိုးခဲ့တာ ႏွစ္နဲ႕ခ်ီၾကာေနတာ ခုခ်ိန္တိုင္ပါပဲ။ ထီထိုးမယ့္ ပိုက္ဆံကို တရားပဲြေတြလွဴ၊ မိဘမဲ့ကေလးေတြလွဴ၊ ၾကြလာတဲ့သံဃာေတြလွဴနဲ႕ပဲ ေနလာခဲ့တာ။ အဲ ဟိုတစ္ေလာက သူငယ္ခ်င္းမ်ားဖိုရမ္ကေန ေတြ႔ဆံုပဲြလုပ္မလို႕ လာခဲ့ေပးပါဆိုလို႕ ေက်ာင္းကေန အေျပးေလးတစ္ပိုင္းနဲ႕သြားလိုက္ပါတယ္။ တာေမြမြန္းမွာလုပ္တာဆိုေတာ့ အခ်ိန္ေတာ့ နည္းနည္းေပးရတာေပါ့။ ဟိုေရာက္ေတာ့ လာတဲ့ မန္ဘာေတြ အခ်င္းခ်င္းမိတ္ဆက္ မိဘမဲ့ေတြလွဴမယ့္အစီအစဥ္ေတြေျပာၾကနဲ႕ ျပီးေတာ့ လာတဲ့သူေတြကို မဲေဖာက္ေပးဖို႕ ဆု ၄ ဆု စီစဥ္ထားတယ္တဲ့။ စျပီး မဲႏႈိက္ေတာ့ မေနာ မဲက ဗလာက်ေနပါတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ကံမေကာင္းႏုိင္ေတာ့ပါလားလို႕ ေတြးေနတုန္းရွိေသးတယ္။ ပထမဆုမဲကို ပယ္မဲထဲ မွားထည့္လိုက္မိလို႕ မဲေတြ အကုန္ျပန္ေပးပါ အစအဆံုးအသစ္ျပန္လုပ္ျပီး ျပန္ႏႈိက္ရမယ္လို႕ေျပာျပီး သိမ္းသြားပါေရာ။ ေနာက္ အစကေန ျပန္ႏိႈက္ရေတာ့ တစ္ခုျပန္ယူလိုက္ပါတယ္။ ဖြင့္လည္းၾကည့္လိုက္ေရာ ေပါက္မဲနံပါတ္ ၃ တဲ့ ကိုယ့္မ်က္လံုးေတာင္ ကိုယ္မယုံဘူး။ ခုနတုန္းကေတာ့ ဗလာျဖစ္ေနတယ္။ ျပန္ႏႈိက္ေတာ့ ေပါက္ေနပါလားေပါ့။ အားလံုးကို ေျပာလုိက္ေတာ့ အစ္မ ကံကိုက အမအတြက္ ျဖစ္လာတာတဲ့ေလ။ အံ့ၾသမိပါရဲ႔။ က်န္တဲ့အေသးအမႊားေတြေတာ့ မေျပာေတာ့ပါဘူး။
အဲ ခုတစ္ခါကေတာ့ ခ်စ္သူမ်ားေန႕မွာ (ဦးပိုင္) 547 Trading က ျပဳလုပ္တဲ့ ၁၄ ရက္ ၂ လ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ခ်စ္သူမ်ားေန႕ ေစ်းေရာင္းပဲြေတာ္မွာ ကံစမ္းမဲလက္မွတ္မ်ား ေရာင္းခ်ပါတယ္။ ႐ံုးက အစ္မတစ္ေယာက္က ၀ယ္လာျပီး ေျပာတယ္ ကားရရင္ ဘယ္သြားမယ္တို႕ ဘာတို႕ေျပာေတာ့ မၾကီး အဲဒါ ဘာလဲလို႕ေမးေတာ့ ကံစမ္းမဲ တစ္ေထာင္နဲ႕ ၀ယ္လာတာတဲ့။ ဘယ္က၀ယ္လာတာလဲဆိုေတာ့ စထရယ္ဟိုတယ္ေရွ႔မွာ ေရာင္းေနတာေျပာေတာ့ ႐ံုးက အန္တီေတြကလည္း မုန္႕စားသေလာက္ပဲရွိတယ္ ကံစမ္းမယ္ဆိုျပီး အလုပ္က ေမာင္ေလးတစ္ေယာက္ကို သြား၀ယ္ေပးဖို႕ေျပာေတာ့ မေနာလည္း အင္တာနက္ ၂ နာရီစာဖိုးေတာ့ ရွိမွာပဲ မွာလိုက္ဦးမယ္ဆိုျပီး ၀ယ္ခိုင္းလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီေမာင္ေလးျပန္လာေတာ့ ၁၀ ရက္ေန႕က ၀ယ္ခုိင္းတာဆိုေတာ့ ၁၄ ရက္ေန႕ ေန႕လည္ ၁၂ နာရီ ေမၽွာ္စင္ကြၽန္းမွာ မဲေဖာက္မယ္လို႕ေျပာတယ္ ဆုေပါက္တဲ့သူေတြကို စထရယ္ဟိုတယ္မွာ စာရြက္နဲ႕ကပ္ေပးထားမယ္ေျပာလုိက္တယ္လို႕ေျပာပါတယ္။ ၀ယ္လာတဲ့ နံပါတ္က ဟုိအန္တီႏွစ္ေယာက္က ၄၅၅၊ ၄၅၆ ျဖစ္ျပီး မေနာ နံပါတ္က ၄၅၇ ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၄ ရက္ေန႕ ေရာက္ေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ ေနာက္ၾကပါတယ္။ မေနာကေတာ့ ေျပာလုိက္ပါတယ္။ ၄နဲ႕ ၅ ေပါင္းရင္ ၉ န၀င္းလို႕ ေနာက္က လပ္ကီး ၇ လို႕ အားလံုးေပါင္းရင္ လပ္ကီး ၇ နံပါတ္လို႕ ေျပာလိုက္မိပါေသးတယ္။ ဖုန္းလာမယ္ ကားရမယ္တို႕ဘာတို႕ ေျပာေနၾကတာ တစ္ေနကုန္သြားေတာ့ လူေတြ ဒီေလာက္မ်ားတာ တို႕ေတြ ဗလာမဲထဲ ပါျပီနဲ႕တူတယ္လို႕ ေျပာၾကျပီး ၁၅ ရက္ေန႕ေရာက္ေတာ့ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ပါပဲ။ ေန႕လည္ ေကာ္ဖီေသာက္ခ်ိန္ျပီးေတာ့ ၃ ခဲြေလာက္ အစ္မ ဖုန္းလာေနတယ္ေျပာလို႕ သူငယ္ခ်င္းဆီက ျဖစ္မယ္ေျပာျပီး ကိုင္လိုက္ေတာ့ စထရယ္ဟိုတယ္က ဆက္တာပါ ကံစမ္းမဲ နံပါတ္ ၀၄၅၇ ေပါက္ပါတယ္ မနက္ျဖန္ ၁၁ နာရီကို စထရယ္ဟိုတယ္ကို လာေပးပါလို႕ ေျပာျပီး ဘာပစၥည္းေပါက္တာလည္း ေမးလို႕မရခဲ့ဘူး။ ႐ံုးကလူေတြကေတာ့ တစ္႐ံုးလံုးမွာ နင္ေပါက္တာဆိုေတာ့ အေတာ္ကံေကာင္းတယ္တဲ့။ ဒါနဲ႕ မေနာလည္း အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ တစ္ေထာင္နဲ႕ ၀ယ္ထားတဲ့လက္မွတ္က ကံစမ္းမဲေပါက္တယ္ေျပာလိုက္ေတာ့ အိမ္က ကားရပါဆိုျပီး ေျပာၾကတယ္။ မေနာစိတ္ကေတာ့ ဘာပဲရရ အရမ္းၾကီးလည္း ဘာလိုခ်င္တယ္ဆိုတာ စိတ္မွာ မျဖစ္မိဘူး။ တစ္ေထာင္နဲ႕ထိုးထားတာ ဘာရရ တန္ပါတယ္လို႕ ျပန္ေျပာလုိက္တယ္။ ၁၆ ရက္ေန႕ေရာက္ေတာ့ အလုပ္က အဘနဲ႕ ဦးေလးတစ္ေယာက္က လိုက္ေပးပါတယ္။ ဟိုေရာက္ေတာ့ ခုမွ ဦးပိုင္မွာ သြားထုတ္ေနတုန္းတဲ့ ခဏေတာ့ေစာင့္ရမယ္ ဘာရတယ္ဆိုတာလည္း သူတို႕လည္းမသိဘူးတဲ့။ ဒါနဲ႕ ၾကာေနမွာစိုးလို႕ ျပန္လာျပီး ထမင္းစားျပီးခ်ိန္ကို ႐ံုးက အဘကို မလိုက္ခိုင္းေတာ့ပဲ ဦးေလးက သူ လုိက္ခဲ့မယ္ေျပာျပီး သြားၾကတယ္။ ဟိုတယ္ေရာက္ေတာ့ ၀န္ထမ္းေတြကလည္း ဘာေပါက္တာလဲတဲ့ သူတို႕လည္းသိခ်င္တယ္ေပါ့ မေနာက ျပန္ေျပာလိုက္တယ္ ေပါက္မဲနံပါတ္ေတြနဲ႕ သတင္းစာမွာ ပစၥည္းစာရင္းေတြပါတယ္ ၾကည့္လုိက္ပါလို႕ေျပာလိုက္တယ္။ ခဏျပန္လာေတာ့ သတင္းစာေရာက္ေတာ့ ကိုယ္က ဘာေပါက္တယ္ဆိုတာ သိျပီးေနျပီ စတီးအိုး ၁၀ လံုး ေပါက္တာဆိုေတာ့ သိပ္ေတာ့ မၾကီးေလာက္ဘူးေပါ့။ ဒါနဲ႕ ဟိုတယ္ေရာက္ေတာ့ မန္ေနဂ်ာက နာမည္နဲ႕နံပါတ္ပဲေျပာရေသးတယ္ အထူးဆု လာထုတ္တာပဲတဲ့ သူက ေျပာတယ္ မေနာကေတာ့ ေရာက္ေတာ့ ပစၥည္းေတြက ပလတ္စတစ္ ခ်ဳိင့္ေတြေကာ ျမင္ေတာ့ ဒီလိုပံုစံပဲေပါ့။ ေနာက္လည္းက်ေရာ အလားလား စတီးအိုး ၁၀ လံုးထည့္ထားတဲ့ စကၠဴဗူးၾကီးက နည္းတာမဟုတ္ဘူး။ အထူးဆုတဲ့ေလ။ လံုျခံဳေရးကို သယ္ခိုင္းေတာ့ တစ္ေယာက္ထဲမႏုိင္လို႕ ႏွစ္ေယာက္၀ိုင္းမရတယ္။ ဒါနဲ႕ ႐ံုးကို ကားငွားျပီးျပန္၊ ညေနအလုပ္ဆင္းေတာ့ အိမ္ကို ကားငွားျပန္ခဲ့ရတာေပါ့။ ႐ံုးက အန္တီေတြကေတာ့ ေျပာတယ္ အဲဒါ မေနာ ကံေၾကာင့္ရတာတဲ့။ ေရွးဘ၀က ကုသိုလ္ေၾကာင့္တဲ့့့ မေနာလည္း ဘာေၾကာင့္ဆိုတာ မသိေတာ့ပါဘူးရွင္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မဲေပါက္ေတာ့လည္း အလုပ္က လူေတြကို မုန္႕၀ယ္ေကြၽးျပီး ဒါနလုပ္ျဖစ္သြားတာေပါ့ေနာ္။ ဒီႏွစ္ ခ်စ္သူမ်ားေန႕ရဲ႔ အမွတ္တရပဲ ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။ ခ်စ္သူရွိမွ ေပ်ာ္ရႊင္ရတာမဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ေယာက္ထဲလည္း ေနတတ္ရင္ ေက်နပ္စရာပါလို႕ ဒီေနရာကေန ေျပာလုိက္ပါရေစရွင္…………………….. 

အၾကား အျမင္ ေလာက

အျမင္ ….
ၾကည္လင္တာလည္း ရိွ
မပီျပင္တာလည္း ရိွ
အၾကား….
မွားတာလညး္ရိွ
မွန္တာလည္း ရိွ
အေျပာ….
ေခ်ာတာလည္း ရိွ
ေလာတာလည္း ရိွ
မ်က္စိ နား ပါးစပ္
အစပ္အဟပ္တည့္ဘုိ႔ဆုိတာ
ဖတ္မွတ္ေလ့လာ
ေသခ်ာသုံးသပ္
ပုိင္းျဖတ္တဲ့ ဦးေႏွာက္ဉာဏ္
မွန္ကန္စြာ အသုံးခ်
လူ႔ေလာကအတြက္
ခရီးဆက္ၾကမယ္ ေလ ……………

ျဖတ္သန္းမႈကာလ

ေထာင့္ကိုးရာမ်ဳိး
ခုနစ္ဆယ့္ရွစ္၊ တည္ရွိမိုးေႏွာင္း
လျမတ္၀ါဆို၊ လျပည့္ေက်ာ္တြင္
လဆန္းတစ္ရက္
ေန႔၀ယ္ၾကာသပေတး၊ တစ္မနက္တြင္
သံသရာတစ္ေၾကာ
ေလာကႀကီးတြင္း
ျဖစ္တည္လာခဲ့
အကၽြႏ္ုပ္သည္
လူ႔ဘံုခန္း၀ါ
သုခဒုကၡ အဖံုဖံုၾကား
လူမွန္းသိစ
အရြယ္ကပင္၊ မာန၀င္ကာ
တငါငါႏွင့္ စားကာေသာက္ကာ
ေပ်ာ္ပါးကာလွ်င္၊ သာယာခ်ဳိျမ
ကိုယ့္ဘ၀ကို ျပည့္၀စံုလင္
အဟုတ္ထင္ခဲ့…
အရြယ္ေရာက္လတ္
ဘ၀႐ုန္းကန္
လူ႔ေလာကထဲ၀င္ကာမွ်
က်ဆင္းစိတ္ဓာတ္
အဖန္ဖန္တင္းရင္း
ဘ၀အေမာေတြ ေျပခဲ့ရ
ႏွစ္ လ ရာသီ
အလီလီေျပာင္းရင္း
မေသေသးသေရြ႕
ဆက္လက္ေဆာင္ရြက္
လမ္းမွန္ကိုေလွ်ာက္
ေအာင္ျမင္မႈကို ေရွး႐ႈေနရင္း
တက္လွမ္းလာမည့္
အနာဂတ္ခရီး
ေမွ်ာ္မွန္းရင္း
အကၽြႏု္ပ္သည္
ေအာင္ျမင္မႈ ပန္းတိုင္ဆီသို႔……

စိတ္အခ်မ္းသာဆံုးလူေတြ ဟုတ္ရဲ့လား

လူတိုင္းဟာ စိတ္ခ်မ္းသာမႈ႔ရွာေနၾကတာ။ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မ်ား စိတ္ခ်မ္းသာမႈ႔ကို ရမယ္ ထင္ေနၾကသလဲ။
မ်ားေသာအားျဖင့္ ပတ္ဝန္းက်င္အသိုင္းအဝိုင္းက ကိုယ့္ေခါင္းထဲထည့္ေပးတဲ့ အယူအဆျဖစ္တဲ့ ” သူမ်ားထက္ပိုၿပီး အဆင့္အတန္းျမင့္ျမင့္ေနနိုင္ရင္ စိတ္ခ်မ္းသာမယ္၊ ပိုက္ဆံမ်ားမ်ားရွိရင္ စိတ္ခ်မ္းသာမယ္၊ ရာထူးေတြအျမင့္ႀကီးရွိရင္ စိတ္ခ်မ္းသာမယ္ ” လို႔ ထင္ေနၾကတယ္။
ဒီလိုလူေတြဟာ စိတ္အခ်မ္းသာဆံုးလူေတြ ဟုတ္ရဲ့လားဆိုတာ တကယ္လက္ေတြ႔ အကဲခတ္ၾကည့္စမ္းပါ။ အခ်ဳိ႕ကိစၥေတြမွာ ပစၥည္းဥစၥာ၊ ရာထူးအဆင့္အတန္းျမင့္မားတဲ့လူေတြဟာ စိတ္အဆင္းရဲဆံုးလူေတြျဖစ္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္။
If I devalue you, I devalue myself.
သူတပါးကိုတန္ဖိုးခ်လိုက္ရင္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ပါ တန္ဖိုးခ်ရာေရာက္တယ္။ သူတစ္ပါးကို မေလးမစား ဆက္ဆံၿပီဆိုရင္
ကိုယ့္ကိုကိုယ္လည္း ေလးစားလုိ႔မရေတာ့ဘူး။
အဲဒီလုိသိဖို႔ဆိုတာ ကိုယ္စိတ္ကိုသိနိုင္တဲ့ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔မႈရိွတဲ့သူ၊ သတိ သမာဓိ ဉာဏ္ပညာရွိတဲ့သူမွသာ သိနိုင္ပါတယ္။
သတိ သမာဓိ ဉာဏ္ပညာမရွိတဲ့သူေတြကေတာ့ ေဒါသနဲ႔ ဆက္ဆံမယ္၊ မာနနဲ႔ ဆက္ဆံမယ္၊ ကၠုသာမစၦရိယနဲ႔ ဆက္ဆံမယ္၊ ေလာဘနဲ႔ ဆက္ဆံမယ္၊
အဲဒီလို ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ မာန၊ ကၠုသာမစၦရိယ အားႀကီးေနလို႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ထိခိုက္ေနတာေတာင္မွ မသိေတာ့ဘူး။
ဒါေၾကာင့္ ေလာကၾကီးကို ေကာင္းေစခ်င္တယ္ ဆိုရင္ သတိနဲ႔ေနတဲ့ေလ့အက်င့္လုပ္ပါ။ သတိနဲ႔ေနလာရင္ ကိုကိုယ္ကို အမ်ားၾကီးသိလာလိမ့္မယ္။
ကိုယ္စိတ္ကို အမ်ားၾကီးသိလာမွသာ သူတစ္ပါးစိတ္ထဲဘယ္လိုခံစားရတယ္တိုတာ နဲ႔နဲ႔သိလာပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီလိုလူမွသာ ကိုယ့္အက်ဳိးေရာ၊ အမ်ားအက်ဳိးေရာ မထိခိုက္ေအာင္လုပ္နိုင္တယ္။ ဒါအျပင္ ကိုယ့္အက်ဳိးေရာ၊ အမ်ားအက်ဳိးေရာ ႀကီးႀကီးမားမားျဖစ္ေပၚလာေအာင္ အက်ဳိးကိုေဆာင္ရြက္နိုင္္တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အမ်ားအက်ဳိးကို ေဆာင္ရြက္ခ်င္တဲ့လူဆိုရင္ သတိ၊ သမာဓိ၊ ဉာဏ္ပညာရွိဖို႔ လိုတယ္။
When you are peaceful, happy, joious and doing what you love to do, you are successful.
သင္ဟာ ၿငိမ္းေနတယ္၊ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတယ္၊ ၾကည္လင္ရႊင္လန္းေနတယ္၊ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ အလုပ္ကိုလုပ္ေနတယ္ဆိုရင္ သင္ဟာ ေအာင္ျမင္ေနတဲ့သူပါ။
ဘယ္လိုလူကို ေအာင္ျမင္တဲ့လူလုိ႔ ေျပာမလဲ။ ပိုက္ဆံခ်မ္းသာတဲ့လူလား၊ ရာထူးေတြအႀကီးႀကီး ရေနတဲ့လူလား။ ဒါေတြ မဟုတ္ဘူး။ ၿငိမ္းတဲ့လူ၊ ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့လူ၊ ၾကည္လင္ရႊင္လန္းတဲ့လူ၊ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ အလုပ္ကိုလုပ္ေနတဲ့လူဟာ ဘဝမွာ ေအာင္ျမင္တဲ့လူျဖစ္တယ္။
There is no true success without peace of mind.
စိတ္ေအးခ်မ္းမႈ မရွိဘဲနဲ႔ စစ္မွန္တဲ့ ေအာင္ျမင္မႈဆိုတာ မရွိပါဘူး။
ကိုယ့္ရ့ဲေအာင္ျမင္မႈကို ဘာနဲ႔တုိင္းတာမလဲ။ စိတ္ထဲမွာ ေအးခ်မ္းမႈရမွ ကိုယ့္ဘဝဟာ ေအာင္ျမင္မႈရတာပါ။
ေအးခ်မ္းမႈဆိုတာ ဘာလဲ။ ရိုးသားမႈမရွ္ိဘဲနဲ႔ ေအးခ်မ္းမႈဆိုတာ မျဖစ္နိုင္ဘူး။ ရိုးသားမွ အထိုက္ေလွ်ာက္ ေအးခ်မ္းတယ္။
တည္ၿငိမ္မႈမရွိဘဲနဲ႔ တကယ္ေအးခ်မ္းမႈ အစစ္အမွန္ဆိုတာ မျဖစ္နုိင္ပါဘူး။ ဘဝကို ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေနသြားမွာလား။
အျပစ္ေတြ၊ ေနာင္တေတြ၊ ပူပန္မႈေတြ၊ ကိုယ္ မရိုးသားတာေတြ၊ ကိုယ္မရိုးသားမွန္းကို သူမ်ားသိေနတာကို မရမကဖံုးၿပီးေတာ့ ပူေလာင္ေနတ့ဲစိတ္ႀကီးနဲ႔ ေနသြားမွာလား။

A successful man possesses a great spiritual understanding.

ေအာင္ျမင္တဲ့သူမွာ ႀကီးမားတဲ့၊ ေလးနက္တဲ့ အသိဉာဏ္ရွိတယ္။

ေလးနက္တဲ့၊ ျမင့္ျမတ္တဲံ့၊ မွန္ကန္တဲ့အသိဉာဏ္ ရွိမွသာ အဲဒီလူကိုဘဝမွာ ႀကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္တဲ့သူလို႔ ေျပာလို႔ရတယ္။
တကယ္ေအာင္ျမင္တဲ့သူဟာ သူမွာ တကယ္ေလးနက္တဲ့၊ ျမင့္ျမတ္တဲံ့အသိဉာဏ္ ရွိတယ္၊ စိတ္ထားရွိတယ္။
(ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက) ရဲ႕ ေရးသားခ်က္ေလးကို ကိုးကား ထည့္သြင္းထားပါတယ္။

ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္းႏွင့္ ကၽြန္မအျမင္

ဂလိုဘယ္လုိက္ေဇးရွင္းႏွင့္ယွဥ္ျပီး ေခတ္မီတိုးတက္ေနတဲ့ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးေခတ္ၾကီးလို႔ တျဖည္းျဖည္းေျပာလို႔ရလာတဲ့ အေနအထားျဖစ္ထြန္းေပၚေပါက္ေသာ ေခတ္နဲ႔ အံ၀င္ခြင္က်ျဖစ္လာေနတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ မ်က္စိေရွ႕မွာ စူပါမားကတ္ၾကီးေတြ၊ ကုန္တိုက္ၾကီးေတြ၊ ေရွာပင္းေမာေတြစတဲ့ တိုက္တာ အေဆာက္အအံုၾကီးေတြလည္း တိုးတက္မ်ားျပားလာေနသည္ မဟုတ္ပါလား။ ေဟာ ေနာက္တစ္ခ်က္က ျမိဳ႕ထဲ တိုက္ေဟာင္းေတြျဖိဳ၊ တိုက္သစ္ေတြေဆာက္ ၾကိဳတင္ေလလံေစ်းေတြနဲ႔ ေရာင္းခ်၊ စီးပြားေရးသမားေတြက ေနရာေကာင္းေကာင္း သူ႔ထက္ငါ အလုအယက္၀ယ္ယူ၊ ဆိုင္ခန္းေတြေဆာက္နဲ႔ ေနရာတိုင္းမွာလည္း အေရာင္းစင္တာၾကီးေတြ ျဖစ္လို႔ေနပါျပီ။ ဒါေတြပဲလားဆိုေတာ့ ဆက္ၾကည့္ပါဦး။ ရပ္ကြက္ေတြမွာဆိုရင္လည္း လူေနတိုက္ခန္းေျမညီထပ္ေတြ၊ အိမ္ေရွ႕အဖီေတြဆိုရင္လည္း စတိုးဆိုင္ေတြကေနျပီး အနည္းဆံုး စံုစီနဖာဆိုင္ကေလးေတြ အဆံုး အစီအရီေရာင္းေနၾကတာလည္း မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕ပါပဲ။ ေနာက္ပလက္ေဖာင္းေတြ လမ္းၾကိဳလမ္းၾကားေတြမွာလည္း ေစ်းဆိုင္၊ ပန္းျခံကားဂိတ္ေတြမွာလည္း ေစ်းဆိုင္ေတြနဲ႔ျပည့္လို႔။ ဒါေၾကာင့္ေျပာတာ ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္းဆိုတာ စီးပြားေရးေခတ္လို႔၊ ဒါေပမယ့္ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့ နည္းပညာေခတ္လို႔ ေျပာေနၾကျပန္ေရာ။
လမ္းေလွ်ာက္ရင္ေတာင္ မ်က္စိမွိတ္ မေလွ်ာက္မိေစနဲ႔ တစ္ခုခုနဲ႔တိုက္မိလို႔ မ်က္စိဖြင့္ၾကည့္ရင္ေတာင္ အဲဒါေစ်းေရာင္းတဲ့ဆိုင္ျဖစ္ေနပါေရာလား။

ဒါေတာင္ လမ္းေဘးေရာင္းတာေနာ္ တိုက္မိလို႔ျပန္ျပီး ေကာက္ေပးတာေတာင္ ေစ်းသည္က ရွစ္ေခါက္ခ်ဳိးရုပ္နဲ႔ ထသတ္မလားမွတ္ရ။ အင္း
ဒါေတာင္ ေခါင္းရြက္နဲ႔ လည္ပင္းဆဲြျပီး တိုက္ၾကိဳတိုက္ၾကား၊ မီးရထား၊ သေဘၤာေပၚေတြမွာပါ ေစ်းသည္ေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ေပါမ်ားေနသလဲဆိုတာ ေျပးမၾကည့္နဲ႔ေတြးၾကည့္တာနဲ႔တင္ သိႏုိင္တယ္။
ကၽြန္မ ေျပာခ်င္တာက အဲဒါ မဟုတ္ေသးဘူး။ ေခတ္နဲ႔အညီ ေရာင္းသူရွိသလို ၀ယ္သူရွိတာလည္း မဆန္းပါဘူး။ အဲ အလုပ္ရံုရွိသလို အလုပ္ရွင္ဆိုတာလည္း ရွိေနျပန္တယ္။ ဒီေတာ့ အလုပ္ရွိရင္ အလုပ္သမားဆိုတာကေရာ ဘယ္နားထားမလဲ။ နည္းပညာေခတ္ေရာက္လာျပီလို႔ ဆိုၾကေပမယ့္ အလုပ္သမားဆိုတဲ့ လူတန္းစားကိုေတာ့ ေမ့ေလ်ာ့ေနတတ္ၾကတာ ေနရာတိုင္းမွာလို႔ပဲ ဆိုရပါလိမ့္မယ္။ ဒီေတာ့ ၀ယ္သူနဲ႔ ေရာင္းသူၾကားမွာ ေပါင္းကူးေပးတာကေတာ့ အလုပ္သမားေတြရဲ႕ မရွိမျဖစ္ စြမ္းအားေတြလို႔ ေျပာရင္ ပိုမွန္ေနမလား မသိဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း ကမၻာႏုိင္ငံတိုင္းမွာ အလုပ္ရွင္နဲ႔ စားသံုးသူေတြရွိေနသေရြ႕ အလုပ္သမားဆိုတာလည္း ရွိေနဦးမွာမို႔ အလုပ္သမားဥပေဒေတြ သတ္မွတ္ျပီး အလုပ္သမားေတြကို ကာကြယ္ေပးခဲ့ၾကတာ ရာစုႏွစ္ေတြပါ မနည္းေတာ့ဘူးထင္ပါတယ္။ အဲသည္လို အကာအကြယ္ေပးေနတဲ့ၾကားမွာေတာင္ အလုပ္ရွင္ဘက္က ၀ိသမေလာဘေတြတက္ျပီး အလုပ္သမားအေပၚ ေမာက္မာအႏိုင္အက်င့္တာတို႔၊ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲျပီး လုပ္အား၊ အခ်ိန္ ညစ္ယူတာတို႔ေနာက္ အလုပ္ကေန မလိုခ်င္တဲ့ အလုပ္သမားေတြကို တရား၀င္ထုတ္ရင္ အလုပ္သမားဥပေဒအရ သံုးလစာေပးရမွာျမင္ျပီး အလိုလိုထြက္သြားေအာင္ နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ စိတ္ဓာတ္က်ဆင္းေအာင္၊ စတဲ့နည္းလမ္းေတြနဲ႔ တင္းၾကပ္မႈေတြ လုပ္လာတာတို႔ ျဖစ္လာၾကတာေတြ၊ အလုပ္သမားကို ခိုင္းတာနဲ႔ ေပးတာမညီမွ်တို႔ ဆူပူမႈေတြ ျဖစ္လာၾကတာ ႏုိင္ငံတကာသတင္းေတြမွာ ျမင္ေတြ႕ဖူးၾကမွာပါ။ ေနာက္တစ္ခ်က္ ဆိုးတာကေတာ့ အလုပ္သမား အခ်င္းခ်င္း တန္းတူမဆက္ဆံပဲ ကိုယ္ၾကည္ရင္ၾကည္သလို အျမင္တည့္ရင္ တည့္သလို စည္းကမ္းေဖာက္ဖ်က္ေနရင္လည္း အေရးမယူ၊ ဒီတုိင္းပစားေပးျပီး ကိုယ္အျမင္မၾကည္လင္တဲ့သူဆို ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္မႈေတြကလည္း အလြန္မွ ေသးသိမ္ညံ့ဖ်င္းရာေရာက္တယ္ဆိုတာ မေတြးမိၾကသလို လူဖ်င္း၊ လူပိန္းေတြသာလုပ္တဲ့ အလုပ္ဆိုတာ မသိနားမလည္းၾကတဲ့ လုပ္ငန္းရွင္ေတြကလည္း တိုးတက္လာတဲ့ေခတ္နဲ႔အညီ ဒုနဲ႔ေဒး ေတာင္လိုရာလိုပံုလာေနၾကပါကလား။
လူသတၱ၀ါမွန္သမွ်ရဲ႕ ရုပ္ကို နာမ္က ဦးေဆာင္ေနတာဆိုျပီး ျမတ္ဘုရားေဟာၾကားထားတာျဖစ္လို႔ လူအမ်ဳိးမ်ဳိး စိတ္အေထြေထြ စကားလိုပဲ စီးပြားေရးေလာကက လူမႈဆက္ဆံေရးေတြမွာလည္း အလုပ္ရွင္နဲ႔ အလုပ္သမား သူ႔စည္းကိုယ့္စည္း ေစာင့္ထိန္းျပီး သဟဇတျဖစ္ေအာင္ မက်င့္ၾကံႏုိင္ၾကရင္ေတာ့ ျပႆနာဆိုေတာ့ ရွိေနဦးမွာ မလဲြပါဘူး။ အဲသည္လို သူ႔စည္းကိုယ့္စည္း ေစာင့္ထိန္းၾကရင္းက တစ္ဖက္နဲ႔တစ္ဖက္ ယုံၾကည္မႈရွိလာၾကျပီဆိုရင္ေတာ့ အလုပ္ရွင္နဲ႔ အလုပ္သမား တစ္သားတည္း ျဖစ္သြားတဲ့အထိ ေမတၱာ၊ ေစတနာ၊
သံေယာဇဥ္ေတြ ကူးလူးဆက္ႏြယ္သြားၾကမယ္လို႔ ကၽြန္မ ျမင္မိပါတယ္။ ဒါမွလည္း ကိုယ့္လုပ္ငန္းဟာ စီးပြားေရးေလာကမွာ တစ္ရွိန္ထိုး ေအာင္ျမင္ၾကီးထြားတဲ့လုပ္ငန္းျဖစ္မွာ အမွန္ပါပဲ။
ကုမၸဏီတစ္ခုရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈဟာ ယင္းကုမၸဏီ၀န္ထမ္းမ်ားရဲ႕ ကုမၸဏီလုပ္ငန္းကို တက္ညီလက္ညီ၀ိုင္း၀န္းလုပ္ကိုင္မႈအေပၚမွာ တည္ပါတယ္။ ၀န္ထမ္းမ်ားဖို႔ထက္ အရည္အခ်င္းရွိတဲ့ ၀န္ထမ္းနည္းနည္းနဲ႔ လုပ္ငန္းေအာင္ျမင္ေအာင္ ဖန္တီးႏုိင္ရပါမယ္။
ေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ မိမိရဲ႕၀န္ထမ္းေတြ အလုပ္မွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔ ခြန္နဲ႔အားနဲ႔ လုပ္ကိုင္ဖို႔ တြန္းအားေပးရမယ္။ သူတို႔နဲ႔ စကားေျပာတဲ့အခါ ေျပာရမယ္၊ ေဆြးေႏြးတဲ့အခါ ေဆြးေႏြးရမယ္။ သူတို႔ေျပာခ်င္တာေတြ ေျပာပါေစ။ နားေထာင္ေပးပါ။ ဒီလို နားေထာင္ျခင္းျဖင့္ လုပ္ငန္းႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး သင္မသိတာေတြ သိလာလိမ့္မယ္။ ဒုတိယအေရးၾကီးဆံုးအခ်က္က သူတို႔ရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ကို သင္ သိေနရမယ္။ျဖည့္ဆည္းေပးႏုိင္စြမ္းရွိေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကုမၸဏီၾကီး ေအာင္ျမင္တိုးတက္မႈရွိေနမည္မွာ ေျမၾကီးလက္ခက္မလဲြပါဘူး။

သည္ေတာ့ အလုပ္ရွင္နဲ႔ အလုပ္သမား တစ္ဖက္နဲ႔ တစ္ဖက္ နားလည္မႈေတြနဲ႔ က်ီးဘုတ္ရိုေသ၊ ဘုတ္က်ီးရိုေသရွိေနၾကသေရြ႕။ ပဋိပကၡဆိုတာ ရွိလာေတာ့မွာ မဟုတ္ဘဲ။ အလုပ္သမားေတြကလည္း ကိုယ့္အလုပ္သဖြယ္ လုပ္ငန္းတိုးတက္ ေအာင္ျမင္ေအာင္ အေတြးအေခၚ အသစ္ေတြနဲ႔ ၾကိဳးစား ေဆာင္ရြက္သြားၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ေစ်းကြက္လည္ပတ္မႈ ေခ်ာေမြ႕လာတာနဲ႔အမွ် ႀကီးပြားတိုးတက္ျခင္းဆိုတာလည္း ေနာက္က ကပ္ပါလာမွာ မလဲြဘူး ထင္ပါတယ္။ အဲသည္လို အလုပ္ရွင္နဲ႔ အလုပ္သမားတစ္သားတည္း ျဖစ္လာၾကတာနဲ႔အတူ စားသုံးသူေတြအေနနဲ႔ကလည္း အဆင္ေျပ ေခ်ာေမြ႕လာၾကမွာ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ေလာကပါလတရားေတြ ျပန္႔ႏွံ႔ျပီး ေစ်းကြက္ပန္းခင္းၾကီး အစဥ္ထာ၀ရ ရွင္သန္လွပေနမွာကေတာ့ ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္းေခတ္ၾကီးလို႔
ေျပာစရာမလိုေလာက္ေတာ့ဘူးလို႔ ကၽြန္မ ျမင္ေယာင္ေနမိပါေတာ့တယ္။
(မွတ္ခ်က္။ ။ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ ျမင္ၾကည့္ျခင္း။)

အခ်စ္ကို ခဲြျခမ္းစိတ္ျဖာၾကည့္မိျခင္း

အခ်စ္ဆိုတာ လူငယ္လည္း လူငယ္အေတြး၊ လူႀကီးလည္း လူႀကီးအေတြး ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္ ရွိၾကမွာပါ။ တစ္ေယာက္တစ္မ်ဳိးေပါ့ေလ။
အခ်စ္ဆိုတာ ဘယ္ကစျဖစ္တာလဲ။ အရင္ဆံုး စဥ္းစားဖို႔ လိုလာၿပီေနာ္။ လွတာကိုလား။ ေခ်ာတာကိုလား။ ဒါမွ မဟုတ္ အေျပာေကာင္းတာကိုဆိုလိုတာလား။ အဲဒီမွာ စကားပံုတစ္ခုကို စဥ္းစားမိတယ္။
“Love in the heart is better than honey in the mouth”
ႏွလံုးသားထဲက အခ်စ္ဟာ ပါးစပ္ဖ်ားက ပ်ားရည္ထက္ ခ်ဳိပါတယ္တဲ့။ ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ ကၽြန္မလည္း မသိဘူး။
ကၽြန္မ ခံယူမိထားတာကေတာ့ လူတစ္ေယာက္မွာ It is needed to love and be loved. အခ်စ္ခံရဖို႔နဲ႔ ခ်စ္ဖို႔ဆိုတာ လူတိုင္းမွာ လိုအပ္လိမ့္မယ္လို႔ ထင္ျမင္မိပါတယ္။
အဲ တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္ေနာ္ “And remember, the surest way to win love is to give love.” သိထားဖို႔က ေမတၱာကိုရဖို႔ အေသခ်ာဆံုးလမ္းဟာ ေမတၱာကို ေပးဖို႔ပါပဲ။
အခ်စ္ဆိုတာ ဘယ္အရာမွ မေကာင္းဘူးလို႔လည္း ထင္တယ္။ ပူေလာင္တယ္။ အခ်စ္ဆိုတာထက္ ေမတၱာထားတတ္ဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။
အဲ အခ်စ္ဆိုတာ အခ်စ္တစ္ခုထဲနဲ႔လည္း အခ်စ္ဆိုတာ ျဖစ္မလာတတ္ပါဘူး။ တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦး ေမတၱာထားႏုိင္ဖို႔ရယ္ နားလည္မႈရယ္ သစၥာရွိဖို႔ရယ္ ဒါေတြ အားလံုးေပါင္းစပ္မွသာ အခ်စ္ဆိုတာ ျဖစ္လာမယ္လို႔ ကၽြန္မ ျမင္မိပါတယ္။
ခု လူေတြဟာ ဘယ္အရာမွ တန္ဖိုးမထားတတ္ၾကတာကို ျမင္ေတြ႕ေနရတာ ေတာ္ေတာ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ အြန္လိုင္းတက္ေနၾကတဲ့သူေတြရဲ႕ ထံုးစံတစ္ခုေပါ့။ လြယ္လြယ္ေတြ႕၊ လြယ္လြယ္ေျပာ၊ လြယ္လြယ္ကဲြနဲ႔ သူတို႔က်ေတာ့ လြယ္လုိက္ၾကတာေနာ္။ ဒါကို အခ်စ္လို႔ ေခၚတာလား။ ဒီတစ္ဦးကို ေျပာၾကည့္မယ္။ မရရင္ ေနာက္တစ္ေယာက္ေျပာမယ္။ ဒါေတြဟာ အခ်စ္စစ္လို႔ ေျပာလို႔ရမလား။
မဟာတၳမဂႏၶီ ေျပာခဲ့တာကေတာ့
“where there is love, there is life. Hatred leads to destruction. အခ်စ္ရွိလွ်င္ ဘ၀ရွိ၍ အမုန္းတရားသည္ ပ်က္စီးျခင္းကုို ဦးတည္သည္တဲ့။
ကၽြန္မျမင္မိတာကေတာ့ “lowe is a fervent fire” အခ်စ္ဆိုတာ ျပင္းထန္တဲ့ မီးေတာက္မီးလွ်ံပဲ။
ေလာကမွ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ လိုခ်င္တာနဲ႔ ေပးဆပ္တာ ထပ္တူက်မွသာ အခ်စ္ဆိုတာ ျဖစ္ေပၚလာရင္ ပိုေကာင္းပါတယ္။
အခ်စ္ဆိုတာ ဘဏ္တိုက္မွာ သြင္းထားတဲ့ ေငြေၾကးလို မဟုတ္ပါဘူး။ လိုတဲ့အခါ ထုတ္ခ်င္တိုင္း ထုတ္လို႔မရပါဘူး။
သူ ေပးႏုိင္ျပီး ကိုယ္မေပးႏုိင္တဲ့အခါ တစ္ဖက္သားအတြက္ စိတ္မေကာင္း႐ံုက လဲြလို႔ မတတ္ႏိုင္တဲ့အရာတစ္ခုပါပဲ။
ကၽြန္မကေတာ့ မခ်စ္ရဲဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ သံေယာဇဥ္အရမ္းႀကီးတတ္လို႔ပဲ။ သံေယာဇဥ္ဆိုတဲ့အရာဟာလည္း ျဖတ္ႏုိင္တဲ့သူေတြအတြက္ ေအးခ်မ္းေပမယ့္ မျဖတ္ႏုိင္တဲ့သူေတြက်ေတာ့ အျမဲပူေလာင္ေနတာပဲေလ။
ကၽြန္မကေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ ရယူျခင္းရွိသင့္သလို ေပးဆပ္မႈလည္း ထားတတ္ရမယ္။ ဟုတ္တယ္မလား။
အခ်စ္ဆိုတာ ကိုယ္က်င့္တရားနဲ႔လည္း သက္ဆိုင္ေနပါတယ္။ ဒါဟာလည္း မပါမျဖစ္ဘူးေလ။
အင္း မေရးလည္း မေရးတတ္ပါဘူး။ ေရးခ်င္တာေတြလည္း ရွိေသးတယ္။ အခ်စ္အေၾကာင္းကို ေလ့လာၿပီးမွပဲ ဆက္ေရးေတာ့မယ္…. ဟီးဟီး
ကဲ အမွတ္တရ ကၽြန္မရဲ႕ ကဗ်ာလက္ေဆာင္မ်ား
Love အခ်စ္ဆိုသည္မွာ
L…. lake of Sorrow (၀မ္းနည္းပူေဆြးေရအိုင္)
O…. Ocean of Tears (မ်က္ရည္သမုဒၵရာ)
V…. Valley of Death (မရဏေတာင္ၾကား)
E… End of Live (ဘ၀နိဂံုး) ပါတဲ့.
….. ဟုတ္တယ္ဟုတ္… မဟုတ္ ဟုတ္ဟုတ္…. ဟုတ္
ေနာက္တစ္ပုဒ္လက္ေဆာင္
အခ်စ္ဆိုတာ
ဒုကၡရဲ႕နိဒါန္း
ေသာကရဲ႕ျမစ္ဖ်ား
အလြမ္းရဲ႕ဗဟို
အၿပိဳၿပိဳအလဲလဲ
ငိုလို႔မဆံုးတဲ့ ပဲြတစ္ပဲြ.
…. ေပါ့
အခ်စ္ဆိုတာအာပလာ….
ဘ၀ဆိုတာအလွမပါ…
ကဗ်ာေတြမွတင့္တယ္တာ…
အဲဒါနွစ္သက္စရာ….

Sunday, August 19, 2018

ရင္ေ၀းသစၥာ




အလြမ္းေတြနဲ႔
ပူေလာင္ေနတဲ့ တို႔နံေဘးမွာ
ေလျပည္ေလညင္းက ျမဴးတူးစြာ ခုန္ေပါက္လို႔…
အေမာတေကာ ဆဲြဖြင့္ခံရတဲ့
တို႔ မနက္ခင္းတိုင္းမွာ
လန္းဆန္းတက္ၾကြမႈေတြ က်ကဲြလို႔….
ေဟာင္းႏြမ္းေနတဲ့ သက္ျပင္းေတြထဲမွာ
မင္းအရိပ္ေတြ
စာနာမႈ ကင္းမဲ့စြာ ႀကီးစိုးေနလို႔…
တို႔ တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ သံေယာဇဥ္ၿမိဳ႕မွာ
ဒုကၡေပါင္းစံုက
ေရာင္စံုညေတြလို လွပေနလို႔…
မင္းနဲ႔ တို႔ဘ၀
တစ္ေထာင့္တစ္ည ပံုျပင္ ျဖစ္ေတာ့မယ္ ထင္ပါရဲ႕…
ခ်စ္ဆံုးေရ…
ခရီးတစ္၀က္နဲ႔ သေဘၤာပ်က္ေနတဲ့ တို႔ႏွစ္ေယာက္မွာ
အလြမ္းမုန္တိုင္းေတြနဲ႔
စိတ္ထင္တိုင္း မိတ္ေဆြဖြဲ႕ရံုမွတစ္ပါး
မင္းနဲ႔ တို႔
သစၥာတရားနဲ႔ ခရီးဆက္ၾကမယ္ေနာ္….


မေနာျဖဴေလး