Wednesday, November 9, 2016

စည္းကမ္းနဲ႔ အဆင္႔အတန္း




ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာျပည္သူျပည္သားေတြရဲ႕ စည္းကမ္းနဲ႔ ပက္သက္ၿပီး မၾကာခဏ ဆိုသလို ေတြ႔ျမင္မိေတာ့ စည္းကမ္းဆိုတဲ႔  ေဆာင္းပါးေလး ေရးျဖစ္မိပါတယ္။ ကၽြန္မအေနနဲ႔ နိစၥဓူဝ ေတြ႕ေနရတဲ႔ လိုင္းကားေပၚက ျမင္ကြင္းေတြ၊ လမ္းေပၚက ျမင္ကြင္းေတြ၊ အမိႈက္ပစ္တဲ႔ ေနရာေတြမွာ ေတြ႕ရတဲ႔ ျမင္ကြင္းေတြစတဲ႔ေနရာေတြမွာ ကၽြန္မတို႔ ႏိုင္ငံသားေတြရဲ႕ စည္းကမ္းပိုင္းနဲ႔ ပက္သက္ၿပီး အားနည္းတဲ့ အခ်က္ေလးေတြကို ျပဳျပင္ေစခ်င္မိပါတယ္။ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ တိုးတက္ ဖြံ႔ၿဖိဳးဖို႔၊ လူမ်ိဳးစုတစ္စု တိုးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳးဖို႔အတြက္ စည္းကမ္းဆိုတာ အဓိကက်တယ္ဆိုတာကို ကၽြန္မအေနနဲ႔ လက္ခံထားပါတယ္။
ပထမေဆြးေႏြးခ်င္တဲ႔ အေၾကာင္းအရာကေတာ႔ အမ်ိဳးသားေတြမွာ အမ်ားဆံုး ေန႔စဥ္ ပံုမွန္ဆိုသလို လုပ္မိၾကတဲ့ ကားေပၚကေန ကြမ္းတံေတြး ေထြးတဲ့ကိစၥေလးပါပဲ။ ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြဟာ ေရွးဘုရင္ေခတ္ေတြထဲက ကြမ္းစားတဲ႔ အေလ႔အထ ရွိခဲ့ၾကရာက ယေန႔ေခတ္အထိ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ကြမ္းစားတဲ႔ အေလ႔အက်င့္ရွိေနခဲ႔ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အရင္ဘုရင္ လက္ထက္ထဲက နန္းေတာ္တိုင္ေတြမွာ ထံုးတို႔တာျမင္လို႔ လက္ျဖတ္ခံရတာေတြလည္း သမိုင္း အေထာက္အထားအရ ဖတ္မွတ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကြမ္းစားတာဟာ အျပစ္တစ္ခု မဟုတ္ေပမယ္႔ က်န္းမာေရးရႈေထာင္႔က ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ႔ ေနာက္ဆက္တြဲ အက်ိဳးဆက္ေတြက မေကာင္းပါဘူး။ ကြမ္းစားရာကေန ပထမဆံုး သြားေတြမွာ ကြမ္းခ်ိဳးေတြ ကပ္ၿပီး မည္းလာရာကေန ေနာက္ဆံုး သြားဖံုးကင္ဆာတို႔၊ လည္ပင္းကင္ဆာအထိ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ လူတစ္ကိုယ္ အႀကိဳက္တစ္မ်ိဳး ဆိုသလို ကၽြန္မအေနနဲ႔ကေတာ႔ ဘာမွမေၿပာလိုပါဘူး။ သြားေျပာလို႔လည္း မျဖစ္ဘူးေလ။ ကိုယ္႔ ပါးစပ္နဲ႔ ကိုယ္စားတာ ဘာျဖစ္လဲဆိုျပီး အေျပာခံရမွာေပါ႔။
မွန္ပါတယ္။ ကိုယ္႔ပါးစပ္နဲ႔ ကိုယ္စားတာ ဘာမွေျပာလို႔ မရပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ကိုယ္႔ပါးစပ္နဲ႔ ကိုယ္စားၿပီးေတာ႔ ပတ္ဝန္းက်င္ကိုေတာ႔ မထိခိုက္ေစခ်င္တာေတာ႔ အမွန္ပါပဲ။ ၿပီးေတာ႔ ကြမ္းတံေတြး တပ်စ္ပ်စ္နဲ႔ ေလွ်ာက္ေထြးေနတာဟာ ႏိုင္ငံျခားသားေတြျမင္ရင္ ႏိုင္ငံနဲ႔ လူမ်ိဳးကိုပါ အထင္ေသးေစႏိုင္ပါတယ္။ အဓိကကေတာ႔ လိုင္းကားေပၚကေန ကြမ္းတံေတြး စည္းမဲ႔ကမ္းမဲ႔ ေထြးတာပါပဲ။ ကၽြန္မတစ္ေန႔ၾကံဳရတာေလးကေတာ့ မနက္ေစာေစာ လူတိုင္းကိုယ္စီ ေရမိုးခ်ဳိးၿပီး သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔နဲ႔ မနက္ခင္းအလုပ္သြားၾကတာ လူတုိင္း သိၾကမယ္ထင္ပါတယ္ေနာ္။ ကၽြန္မ တက္စီးတဲ့ လိုင္းကားက မနက္ပိုင္း ရံုးသြားခ်ိန္ဆိုေတာ့ လိုင္းကားေတြရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း ၾကပ္ညပ္ ေနတာေပါ့။ ကၽြန္မလည္း ထိုင္ခံုမရေတာ့ မတ္တတ္ရပ္လိုက္လာေတာ့ ကၽြန္မေရွ႕မွာ ထုိင္ေနတဲ့ သံုးေယာက္ခံုတန္းေနာက္ခံုလူက ကြမ္းစားေနရင္းနဲ႔ သီးသြားလုိ႔ ဟပ္ခ်ဳိးဆိုၿပီး လုပ္လည္း လုပ္လိုက္ေရာ ေရွ႕သံုးေယာက္ခံုကလူေတြကို စင္သြားေတာ့တာပါပဲ။ ကၽြန္မလည္း ၾကည့္မိေတာ့ ဟိုဘက္အစြန္က ဦးေလးႀကီးက အျဖဴေရာင္အက်ႌလက္ရွည္နဲ႔  ေဘးက လူကလည္း မိုးျပာေရာင္ အက်ႌေနာက္ေက်ာေတြကို ကြမ္းေတြ အကုန္ေပစင္သြားပါေလေရာ။ မတ္တတ္ရပ္တဲ့သူေတြေကာ ေနာက္မွထုိင္တဲ့သူေတြေကာ ဟာခနဲ ဟင္ခနဲ အကုန္ျဖစ္ကုန္ၾကတယ္။ အက်ႌေနာက္ေက်ာ ဘက္ေတြ အကုန္ေပးသြားတာ မိန္းကေလးသာဆိုရင္ အလုပ္ဆက္သြားလို႔ရမွာ မဟုတ္ပဲ လမ္းမွာတင္ အရွက္ခဲြသြားမွာ အမွန္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကြမ္းစားတဲ့လူကေတာ့ သူ႔လက္နဲ႔ ေက်ာေတြကို လိုက္သပ္ေပးေနပါတယ္။ သုတ္စရာလည္း မပါပဲ လက္နဲ႔ လိုက္ပြတ္ေနေတာ့ ေပၿပီးရင္း ေပကုန္တာ အေတာ္ျမင္မေကာင္းလွပါဘူး။ ကြမ္းစားတဲ့သူကေတာ့ ေတာင္းပန္ေတာ့ ေပေနတဲ့သူေတြက ဘာမွမေျပာရွာပါဘူး။ နည္းနည္းေလးပဲ ေပတယ္လို႔ ထင္ျမင္လို႔လည္း ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္မေတာင္ ငါ ထိုင္ခံုမရတာ အေတာ္ကံေကာင္းပါလားလို႔ ေတြးမိ လုိက္ပါတယ္။ ေနာက္ အခ်ိဳ႕တိုက္ခန္းေတြရဲ႕ ေလွကားအတက္အဆင္းေထာင္႔ေတြမွာ ကြမ္းတံေထြးေတြနဲ႔ေပေနၿပီး အရုပ္ဆိုး အက်ည္းတန္ေစတာပါပဲ။ ကၽြန္မဆိုလိုတာက ကြမ္းစားတာက လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ နိစၥဓူဝ အက်င္႔ဆိုေတာ႔ ရုတ္တရက္ႀကီး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲဖို႔ ဆိုတာ မလြယ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ကြမ္းတံေထြး ေထြးတဲ့ေနရာမွာေတာ႔ စည္းကမ္းေလး ရွိေစခ်င္တာ ပါ။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က ကြမ္းစားတတ္တယ္ဆိုရင္ ကားေပၚေရာက္တဲ႔ အခ်ိန္ခဏေလးမွာေတာင္ ကြမ္းမစားရရင္ မေနႏိုင္ဘူး ဆိုရင္လည္း ပလပ္စတစ္ အိတ္ေလးေတာ႔ ေဆာင္ထားသင္႔ပါတယ္။ ကားေပၚကေန စည္းမဲ႔ကမ္းမဲ႔ ေထြးတာမ်ိဳးေတာ႔ မလုပ္သင္႔ပါဘူး။ ေနာက္တခါ ကိုယ္ေထြးထားတဲ႔ ကြမ္းတံေထြးထုပ္ကိုလည္း ကားေပၚကေန ပစ္ခ်တာမ်ိဳး မလုပ္သင္႔ပါဘူး။ ကိုယ္ေထြးထားတဲ႔ အထုပ္ကို ကားေပၚကဆင္းမွ ေသေသခ်ာခ်ာခ်ည္ေႏွာင္ၿပီး နီးစပ္ရာ အမိႈက္ပံုးမွာ စြန္႔ပစ္သင္႔ပါတယ္။ ေနာက္ရွိေသးတယ္။ ကားက ထြက္ေနၿပီး ေဘးလူကို ဘာမေျပာညာမေျပာနဲ႔ ျပတင္းေပါက္နားက လူေရွ႕မွာ ကုန္းၿပီး ကြမ္းတံေတြး လွမ္းေထြးတဲ့သူေတြလည္း ေတြ႕ဖူးရဲ႕ ပိုဆိုးတာက ကားေမာင္းေနခ်ိန္ဆိုေတာ့ ေရွ႕ျပတင္းေပါက္က ေထြးလိုက္တဲ့ ကြမ္းတံေတြးက ေနာက္ျပတင္းေပါက္နားမွာထိုင္တဲ့သူဆီ အကုန္စင္သြားတာလည္း ၾကံဳဖူးပါတယ္။ ဒီလိုေတြကို ဆင္ျခင္သင့္တယ္လို႔ ကၽြန္မ ျမင္မိပါတယ္။ ဒါမွလည္း ကၽြန္မတို႔ ႏိုင္ငံက လမ္းေတြ သန္႔ရွင္းေအာင္လုပ္တဲ႔ ေနရာမွာ တစ္ေနရာ တစ္ေထာင္႔က ပါဝင္ကူညီႏိုင္မွာေပါ႔။
ေနာက္တစ္ခ်က္က လူထူထပ္တဲ႔ ေနရာမွာ ေဆးလိပ္ေသာက္တဲ႔ကိစၥပါပဲ။ ေဆးလိပ္ ကိုလည္း ကြမ္းစားသလိုမ်ိဳး အျပစ္မေျပာခ်င္ပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ လူထူထပ္တဲ႔ေနရာမ်ိဳးမွာေတာ႔ မေသာက္သင္႔ပါဘူး။ ဘာေၾကာင္႔လဲဆိုေတာ႔ ေဆးလိပ္ရဲ႕အေငြ႔ဟာ ေဘးလူကိုလည္း က်န္းမာေရး အနည္းနဲ႔အမ်ား ထိခိုက္ေစႏိုင္လို႔ပါ။ ကိုယ္႔ရဲ႕ေဆးလိပ္ေငြ႕ေၾကာင္႔ ေဘးလူကို ဘယ္သူမွ ေရာဂါရေစခ်င္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ လူထူထပ္တဲ့ေနရာမ်ိဳးေရာက္လို႔ ေဆးလိပ္ ေသာက္ခ်င္တယ္ဆိုလည္း လူရွင္းတဲ႔ ေနရာမ်ိဳးကိုသြားၿပီး ေသာက္သင္႔ပါတယ္။ ေနာက္တခါ ကိုယ္ေသာက္တဲ႔ ေဆးလိပ္တိုကိုလည္း လႊင္႔ပစ္မယ္ဆိုရင္ အေသအခ်ာ မီးၿငိမ္းသတ္ၿပီးမွ လႊင္႔ပစ္သင္႔ပါတယ္။ မဟုတ္ရင္ ကိုယ္႔ပတ္ဝန္းက်င္ကလူ တက္နင္းမိၿပီး အပူေလာင္ႏိုင္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး မီးေဘးအႏၲရာယ္ကိုပါ ႀကိဳတင္ကာကြယ္ႏိုင္ပါတယ္။ စကာၤပူႏိုင္ငံမွာဆိုရင္ ေဆးလိပ္တိုကို လမ္းေပၚမွာေတာင္ ပစ္ခ်လို႔ မရပါဘူး။ ဒဏ္အရိုက္ခံရပါတယ္။ အဲဒီမွာတင္ သူမ်ားႏိုင္ငံေတြ ဘာေၾကာင္႔တိုးတက္ေနသလဲ။ ကၽြန္မတို႔ႏိုင္ငံ ဘာေၾကာင္႔က်န္ရစ္ခဲ႔သလဲဆိုတာ ကၽြန္မအျမင္နဲ႔ ေျပာရရင္ စည္းကမ္းပိုင္းနဲ႔လည္း တစိတ္တေဒသေတာ႔ ပက္သက္ေနမွာပါ။
ေနာက္တစ္ခုကေတာ႔ ကားေပၚကေန စည္းကမ္းမဲ႔ အမိႈက္ပစ္ခ်ျခင္းကို အနည္းနဲ႔ အမ်ား ေတြ႕ရွိေနရျခင္းပါပဲ။ အာရွႏိုင္ငံ တစ္ခုျဖစ္တဲ႔ မေလးရွားႏိုင္ငံမွာ ၅ ႏွစ္ေလာက္ ေနထိုင္ခဲ့ဖူးတဲ့ သူတစ္ဦးက ေျပာတာကေတာ့ သူတို႔ ႏိုင္ငံမွာ ကားေပၚကေန စည္းကမ္းမဲ့ အမိႈက္ပစ္ခ်တာဟာ ရွက္စရာလုပ္ရပ္လို႔ မွတ္ယူထားၾကပါတယ္တဲ့။ စည္းကမ္းမရွိတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ဟာ ကားေပၚ ကေန စည္းကမ္းမဲ့ အမိႈက္ပစ္ခ်မိရင္ အဲဒီလူကို အထင္ေသးတဲ႔ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ဝိုင္းၿပီးၾကည့္ၾက ပါတယ္။ သူတို႔ဆီက busကားေတြေပၚမွာ အစားအေသာက္ ယူေဆာင္ခြင္႔ မျပဳပါဘူးတဲ့။ ေနာက္ ပစၥည္း ဝယ္တဲ့ေနရာ လက္မွတ္ဝယ္တဲ့ေနရာ၊ အစားအေသာက္ ဝယ္တဲ့ေနရာေတြမွာလည္း လူေတြ မ်ားလာၿပီဆိုရင္ ဘယ္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ ေၿပာစရာမလိုပဲ ကိုယ္႔အသိစိတ္ဓာတ္နဲ႔ တန္းစီၾကပါတယ္။ တန္းစီတဲ႔ေနရာမွာလည္း အရင္ေရာက္တဲ့လူက ေရွ႕ကေန တန္းစီၾကပါတယ္။ ၾကားျဖတ္ဝင္တာတို႔၊ အလုအယက္တိုးတာတို႔ ဆိုတာဟာ သူတို႔ ႏိုင္ငံသားေတြအေနနဲ႔ ႏိုင္ငံ ႀကီးသား မပီသတဲ႔ လုပ္ရပ္ ရွက္စရာလုပ္ရပ္အၿဖစ္ မွတ္ယူထားၾကေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္။
ေနာက္တစ္ခုကေတာ႔ ကၽြန္မ bus ကားေပၚမွာ ႀကံဳေတြ႔ရတဲ႔ ကိုယ္ေတြ႔ အျဖစ္အပ်က္ ေလးတစ္ခုပါ။ အဲဒီေန႔က bus ကားေပၚက ၃ ေယာက္ထိုင္တဲ႔ ခံုမွာ လိုက္ပါလာပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မရဲ႕ေဘးမွာထုိင္ေနတဲ့ အမ်ဳိးသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ေဘးကို လူတစ္ေယာက္ ဝင္ထိုင္ပါတယ္။ သူထိုင္တဲ႔ ပံုက ေဘးမွာ လူေတြ ရွိတယ္ မရွိတယ္ဆိုတာလည္း ဂရုမစိုက္ပါဘူး။ သူတစ္ေယာက္ထဲ ကိုယ္ပိုင္ကားေပၚမွာ ဇိမ္ခံၿပီး လိုက္ပါလာသလို ေျခေထာက္တစ္ေခ်ာင္းေပၚ တစ္ေခ်ာင္းခ်ိတ္ၿပီး ဒူးနန္႔ၿပီး ပါလာပါတယ္။ သူ႔အေနနဲ႔ကေတာ႔ ဘယ္လိုခံစားရမွန္း မသိေပမယ္႔ ေဘးလူျဖစ္တဲ႔ ကၽြန္မေဘးက လူကေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးကို စိတ္ကသိကေအာက္ ျဖစ္ေနတာကို ေတြ႕ရွိေနရပါတယ္။ သူ႔ေျခေထာက္ေတြက ေဘးက လူရဲ႕ေပါင္ေပၚအထိ ေရာက္လာၿပီး ဒူးနန္႔ေန ေတာ႔ စာဖတ္သူတို႔ အေနနဲ႔ ဘယ္လိုပံုစံျဖစ္ေနမယ္ဆိုတာ အျမင္ကိုခံစားၾကည့္လို႔ရပါတယ္ေနာ္။
သူ႔ေဘးေနရာမွာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္သာဆိုရင္ အဲဒီမိန္းကေလး ဘယ္လိုခံစား ရမလဲ။ နွမခ်င္း မစာနာတဲ့သူေတြကေတာ႔ မိန္းကေလးျဖစ္ေနလည္း အဲဒီလို အျပဳအမူမ်ိဳးလုပ္မွာ ပါပဲ။ ဒီလို အျဖစ္မ်ိဳးက်ေတာ႔ စည္းကမ္းပိုင္းဆိုတာထက္ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အဆင္႔အတန္း ဆိုတာနဲ႔ သက္ဆိုင္ပါတယ္။ အဆင္႔အတန္းဆိုတာက ေငြေၾကးျပည့္စံုတာ မျပည့္စံုတာနဲ႔ မဆိုင္ပါဘူး။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသိပညာ ျပည့္စံုမႈ၊ စာရိတၱပိုင္းဆိုင္ရာ ျပည့္စံုမႈတို႔ အျပင္ ကိုယ္ခ်င္းစာ တရားထားရွိမႈဆိုတာေတြနဲ႔ အက်ံဳးဝင္ပါတယ္။
ေနာက္တစ္ခုက လမ္းေဘးမွာ တစ္ခ်ိဳ႕အမ်ိဳးသားေတြ အေပါ႔သြားတဲ႔ ကိစၥပါပဲ။ ယခင္လို ႏိုင္ငံေတာ္က လမ္းေဘးသန္႔စင္ခန္းေတြ မထားေပးဘူးဆိုရင္ေတာ႔ တစ္မ်ိဳးေပါ႔ေလ။ အခုေခတ္မွာ လမ္းေဘးသန္႔စင္ခန္းေတြ ေနရာတိုင္းမွာရွိပါတယ္။ အခေၾကးေငြအေနနဲ႔လည္း ၁၀၀ က်ပ္ ဆိုတာဟာ လူတိုင္း ေပးႏိုင္တဲ႔ ေငြေၾကးပါ။ အဲဒီလို လုပ္ေပးထားတဲ႔ၾကားကေန လမ္းေဘးထိုင္ၿပီး အေပါ႔သြားတာေတြက ျမင္ရသူ အမ်ိဳးသမီးေတြအေနနဲ႔လည္း မသင္႔ေတာ္ပါဘူး။ သေဘာကေတာ့ ယိုသူမရွက္ ျမင္သူရွက္ဆိုသလို ျဖစ္ေနတာကို ေတြ႕ရွိေနရပါတယ္။ ေနာက္ႏိုင္ငံၾကီးသား ပီသတဲ႔သူ တစ္ေယာက္အေနနဲ႔လည္း မလုပ္သင္႔တဲ႔ အလုပ္တစ္ခုပါ။ ဒီလိုေသးေသးမႊားမႊားေတြက အစ စည္းကမ္းမရွိဘူးဆိုရင္ေတာ့ ဒီလူေတြရဲ႕ အဆင့္အတန္းဆိုတာေတြက ဘယ္လို ထည့္တြက္ ေျပာၾကမလဲဆိုတာ စဥ္းစားစရာ ျဖစ္လို႔ေနပါတယ္။
အခ်ဳပ္အားျဖင္႔ ေျပာရရင္ ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြ စည္းကမ္းဆိုတာနဲ႔ ပက္သက္ၿပီး ျပဳျပင္ရမွာေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ ေျပာေတာ့သာ ဒီမိုကေရစီလိုခ်င္ေနၾကတယ္။ ဒါေလးေတြကအစ မျပဳျပင္ရင္ေတာ့ ဘာမွျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီမိုကေရစီ စနစ္ကိုက်င္႔သံုးေနၾကတဲ႔ ႏိုင္ငံသူ ႏိုင္ငံသားတိုင္း စည္းကမ္းဆိုတာကို ေလးစားလိုက္နာမွ ေနာင္အနာဂတ္ျမန္မာႏိုင္ငံ ဖြံ႕ၿဖိဳး တိုးတက္လာမွာပါ။ သူက်ေတာ႔ စည္းကမ္းမဲ႔လုပ္တယ္။ ငါလည္း လိုက္လုပ္မယ္ဆိုတဲ႔ စိတ္မ်ိဳး ေမြးျမဴမယ့္အစား စည္းကမ္းမဲ႔သူရဲ႕ေရွ႕မွာ စည္းကမ္းတက် လိုက္နာက်င္႔သံုးျပရင္ ေနာက္ပိုင္း စည္းကမ္းမဲ႔သူေတြလည္း တျဖည္းျဖည္း ပေပ်ာက္သြားမွာပါ။ ငါတို႔ႏိုင္ငံဟာ ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို က်င္႔သံုးေနတယ္ဆိုၿပီး ပါးစပ္ကပဲ က်င္႔သံုးေနရံုနဲ႔ေတာ႔ ဘာမွမျဖစ္လာပါဘူး။ လက္ေတြ႔ စည္းကမ္းတက် လိုက္နာက်င္႔သံုးမွ အနာဂတ္ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္လာမွာပါ။ ဒါေၾကာင္႔ လူတိုင္းကိုယ္စီ စည္းကမ္းရွိဖို႔ လိုၿပီဆိုတဲ့ အေတြးေလးေတြ ရွိသင့္ေနပါၿပီ။ အိမ္မွာလည္း အိမ္စည္းကမ္း၊ လမ္းမွာလည္း လမ္းစည္းကမ္း၊ အလုပ္မွာလည္း အလုပ္စည္းကမ္း လိုက္နာ က်င္႔သံုးၾကမယ္ဆိုရင္ ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ၾကီး အလ်င္အျမန္ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္လာမွာ အမွန္ပဲ ျဖစ္ပါေတာ့တယ္ရွင္။
မေနာျဖဴေလး

Wednesday, January 27, 2016

အမည္ေလး တစ္ခု










ပထမဆံုး ေျခလွမ္း


ဆင္ျခင္ သံုးသပ္ၾကည့္ၾကရေအာင္


ခ်မ္းသာေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရပါသလဲ

လြန္ေလျပီးေသာအခါ ဗာရာဏသီျပည္၌ ျဗဟၼဒတ္မင္း မင္းျပဳစဥ္ ဘုရားေလာင္းသည္ အလြန္ခ်မ္းသာေသာ သူေဌးျဖစ္၏။ သူ၏ အသက္ခုနစ္ႏွစ္သားသည္ အလြန္ဉာဏ္ပညာၾကီး၏။ အက်ိဳးရွိေအာင္ လည္း ျပဳတတ္၏။ ထိုသူေဌးသားသည္ တစ္ေန႕ သူ၏ ဖခင္အား   "ဖခင္ --- ခ်မ္းသာေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရပါသလဲ" ဟုေမး၏။
ထိုကဲ့သို႕ ေမးေသာအခါ ဘုရားေလာင္းျဖစ္ေသာဖခင္က သားအား --- " သားေမာင္ --- 

နဂါး ေဒၚဦး ၏ ဘ၀ စာမ်က္ႏွာမ်ား

ဘိုဘုိလန္းစင္

(၁)
က်ေနာ့္စိတ္ထဲတြင္ စြဲက်န္ေနေသာ ေမေမဦး၏ ပုံရိပ္သြင္မွာ ဆရာ ဦးေငြကုိင္ ဆြဲသည့္ ဆီေဆး ကားေလးထဲမွ စပုိ႔ရွပ္ စိမ္းျပာ ေရာင္ဝတ္ ဆံလႈိင္းတြန္႔ အေမာက္ဖြာထားေသာ ၁၉၅၀ ေက်ာ္ ဖက္ရွင္ႏွင့္ ၿပံဳးလဲ့လဲ့အမ်ိဳးသမီး တေယာက္သာ ျဖစ္သည္။

ထုိရုပ္ပုံရွင္ ဘြားႀကီးေတာ္ဟု ေျမးတသုိက္က ေခၚစမွတ္ ျပဳသည့္ အေမဦး ရာျပည့္ခ်ိန္ ေရာက္လာၿပီဆုိေတာ့ အေဘး ဖုိးထင္ ႏွစ္ တရာျပည့္ျပကၡဒိန္အေဟာင္းေလး ေနာက္ေက်ာတြင္ မွတ္ထားခဲ့ေသာ မဦး ၂၇.၄.၁၉၁၀ ေန႔ေမြးဆုိသည့္ မင္နီစာေၾကာင္းေလး ကုိပဲ ျပန္ျမင္မိေတာ့၏။

ရန္ကုန္ၿမိဳ ့ ဆင္းဒဝစ္လမ္းတုိက္ခန္းတြင္ ေတြ႔စဥ္ အန္ကယ္ ထားဝယ္ ဦးသန္းေဆြက“အေမဦးအေၾကာင္း ဘုိဘုိေရးပါလား”ဟု တုိက္တြန္းဖူးေသာ္လည္း တကယ္တမ္းဘာမွ မွတ္မွတ္သားသား ေမးျမန္းမထားလုိက္ရေသာေၾကာင့္ ကေလာင္တုိ႔ဖုိ႔ သတၱိမရွိ လွပါ။ အဘြားရွိစဥ္က သူ႔အစ္မ အေၾကာင္းေျပာဖူးေရးခဲ့သမွ်၊ တခုေသာ ေႏြရာသီ ေမၿမိဳ ့၌ နဂါးဦးထြန္းခြ်န္တူ၊ က်ေနာ့္အဘိုးေလး မႏၲေလးယူနီဗာစီတီေကာလိပ္ သမဂၢ ဥကၠ႒ေဟာင္း ဦးေမာင္ေလးတုိ႔ႏွင့္ ဆုံခုိက္ မွတ္သားခဲ့သမွ်၊ ဟုိဟုိဒီဒီဖတ္မွတ္ဖူးသမွ်ႏွင့္သာ စာဖြဲ႔ရပါမည္။ လက္ဝဲမိသားစုဟု သတ္မွတ္ခံရေသာအမ်ိဳးတသုိက္ၾကားတြင္ တဘာသာထူးေသာ ဘာသာေရးအလွဴအတန္းႏွင့္ နတ္ကနားအေပးသန္ ပဲြႀကိဳက္ေသာ ေရႊမန္းသႀကၤန္၏ ထီးခ်က္ေစာင့္ အေမဦးအေၾကာင္း။

တကယ္တမ္း မေန႔တေန႔ကဟု ထင္ထားခ့ဲသည့္ ေရနန္းသူဇာ နဂါးမယ္ သႀကၤန္မ႑ပ္ေခတ္ မရွိေတာ့သလုိ မႏၲေလးၿမိဳ ့ထဲ ေအာင္ဆန္းလမ္း အာဇာနည္လမ္း စေသာေက်ာက္လမ္းမႀကီးမ်ားေပၚက သႀကၤန္သည္ပင္ ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့ပီး က်ဳံးေဘးက ေၾကာ္ျငာေရပက္ပြဲ၊ စတိတ္ရႈိးသႀကၤန္၊ ေတာင္ျပံဳးသႀကၤန္သာ မန္းဟန္ပ်က္လ်က္ က်န္ခဲ့ၿပီပဲ။ သုိ႔ေပသိ ဤႏွစ္တြင္ အေမဦးတူမႏွင့္ ဓားတန္းဦးသန္႔ေျမး သမီးခင္ပြန္းပုိင္ ရီျမင့္ရုပ္ရွင္မွ ရုိက္ေသာ၊ တူ အဥၥလီေမာင္ေမာင္ ဂီတမႉးလုပ္သည့္ “သႀကၤန္မုိး” ရုပ္ရွင္ ေငြ ရတုတုိင္ၿပီဆုိေတာ့လည္း ယူက်ဳေပၚ တြင္ ျပန္ၾကည့္ရင္း ေရွးေခတ္ေကာင္းကုိ လြမ္းၾကရပါသည္။ ေအးခ်မ္းဖြံ႔ၿဖိဳးေနသည့္ တုိင္းျပည္ ႀကီးမွာ“အခါတြင္း ဗုံးေပါက္သတဲ့ အေမရယ္”ဟု ေျပာလွ်င္ မႏၲေလး ေတာင္ေျမာက္ဘက္ပင္ သူပုန္ေအာက္က မလြတ္ေသးခင္ ကတည္းက စၿပီး အႏွစ္ ၄၀ ေလာက္ မ႑ပ္ထုိး အလွျပကားထြက္ကာ သႀကၤန္ခံလာေသာ နဂါးေဒၚဦး ဘာေျပာမည္ကုိ သိခ်င္ လွေတာ့သည္။

Wednesday, April 29, 2015

ဘဲြ႔လား လက္မွတ္ေတြလား အေတြ႔အႀကံဳလား




 အမ်ားအားျဖင့္ ခုေနာက္ပိုင္း ျဖစ္ေနတာေတြက လုပ္ငန္းခြင္မွာ အျငင္းပြားစရာက ဘဲြ႔ရတဲ့သူကို ခန္႔မွာလား၊ လက္မွတ္ေတြ ပိုင္ဆိုင္ထားသူကို ခန္႔မွာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ အေတြ႔အႀကံဳ ရွိသူေတြကိုပဲ အလုပ္ခန္႔မွာ လားဆိုတဲ့ ျပႆနာ တစ္ရပ္ပါပဲ။ အလုပ္ေခၚတိုင္း ဘဲြ႔ရ ျဖစ္ရမည္၊ ဒီပလိုမာ တတ္ရမည္။ ဘာျဖစ္ရမည္ဆိုတဲ့ အသက္အရြယ္ ကန္႔သတ္ခ်က္ေတြနဲ႔မွ မလိုက္ ေခၚတဲ့ ဟာေတြက အလုပ္ရွင္ထက္ေတာင္ ဆရာက်တဲ့ အရာေတြ ျဖစ္ေနတာကို ေတြ႔ရွိေနရပါတယ္။ ယခု လူအေတာ္ မ်ားမ်ားက ေျပာေနၾကတယ္။ အလုပ္ေတြ ဒီေလာက္ ေခၚေနတာ ဘာလုိ႔ အလုပ္ လက္မဲ့ေတြ ေပါေနတာလဲဆိုတဲ့ စကားေတြ ၾကားေနရပါတယ္။ ကဲ ဟုတ္ပါၿပီ။ လက္မွတ္ေတြက ေနရာတိုင္းမွာ တက္ရင္ ခုတက္ ခုရ ေခတ္ ျဖစ္ေနၿပီ၊ ဒီေတာ့ လူတိုင္း အထင္မႀကီးေတာ့တာေၾကာင့္ ဘဲြ႔ရ ဆိုတဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္ကို ထည့္ထားတယ္ ဆိုရေအာင္ကလည္း ခန္႔မယ့္ ကုမၸဏီက ဘဲြ႔နဲ႔ သက္ဆိုင္လား ၾကည့္ျပန္ေတာ့ ဒါလည္း မဟုတ္ျပန္ပါဘူး။ လက္မွတ္ ေတြက ပိုက္ဆံရွိတဲ့ သူတိုင္း တက္လုိ႔ ရတဲ့ အရာဆိုေပမယ့္ ဘဲြ႔ကေတာ့ ခုနည္းပညာ ေခတ္မွာ တစ္ခုေလာက္ေတာ့ ရထားသင့္တဲ့ အထဲမွာ ပါ၀င္ေနပါတယ္။

 
........./***EOT***/........