Wednesday, November 28, 2012

သင္ရဲ႕ ေငြေၾကးမ်ားကို ျမဲျမဲျမံျမံ ဆုပ္ကိုင္ထားႏုိင္မည့္ နည္းလမ္း


သင္၏ ေငြေၾကးေရးရာ ကိစၥရပ္မ်ားကို စည္းစနစ္တက်ျဖစ္ေအာင္ အရင္ဆံုး ဖန္တီးလုပ္ေဆာင္ပါ။
မည္သည့္အသံုးစရိတ္အတြက္ ေငြပမာမည္မွ် သံုးစဲြႏုိင္သည္ ဆိုသည့္ အစီအစဥ္ေရးဆဲြထားျခင္း မရွိပါက ၀င္ေငြ၊ လစာမ်ား ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ၀င္မလာမီ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ အသံုးစရိတ္မ်ားအား ပိုမိုသံုးစဲြထားမိတတ္ပါတယ္။ အဲဒီအခါက်ရင္ ၀င္ေငြအသစ္မ်ား ၀င္ေရာက္မလာမီ ကာလတစ္ေလွ်ာက္ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ လက္ခ်ည္းသက္သက္ မေလာက္မငွ ဘ၀နဲ႔ အသက္ဆက္ေနရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေငြကို အလြန္အေရးပါေသာ အရာမ်ားတြင္ သံုးစဲြရန္အတြက္သာ တာစူထားသင့္ပါတယ္။ ေငြကို မည္သည့္အခါမွ် အလဟႆ ျဖဳန္းတီးမပစ္သင့္ေပ။ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ေန႔စဥ္၀င္ေငြမ်ားအား စနစ္တက် စိစစ္သံုးစဲြမွသာ ေငြေၾကး ၾကပ္တည္းမႈအေျခအေနကေန လြတ္ေျမာက္ႏုိင္မယ္လို႔ ကၽြန္မ ျမင္မိပါတယ္။
တစ္ခါတေလ ၀င္တဲ့ေငြနဲ႔ သံုးတဲ့စရိတ္က မေလာက္မငျဖစ္တတ္တာကို သင္ေတြ႕ရမည္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ပါလဲ။ ကၽြန္မ အျမင္အရေျပာရရင္ ၀င္ေငြနဲ႔ ထြက္ေငြကို စာရင္းျပဳစုမႈ မျပဳလုပ္ပဲ ၀င္သမွ်ကို သံုးစဲြလိုက္ျခင္းေၾကာင့္သာ ျဖစ္ပါတယ္။

ကိုယ္ပိုင္တဲ့လမ္းကေလး

လူရယ္လို႔ျဖစ္လာရင္ ဘ၀မွာ အလိုခ်င္ဆံုးအရာ၊ အလိုအပ္ဆံုးအရာဟာ ဘာလဲ။ ၿပီးေတာ့ ငါဘာျဖစ္ခ်င္တာလဲ။ ဘယ္လမ္းသြားခ်င္တာလဲ။ လူတစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦးဟာ မတူပါဘူး။ အရာအားလံုးကြဲျပားျခားနားေနတယ္။ တျခားသူေတြ ေတြးတာနဲ႔ ကိုက္ညီေအာင္ရယ္လို႔ ကိုယ့္ရည္မွန္းခ်က္ကို မခ်မိေစနဲ႔။ ကိုယ္အမွန္တကယ္ ဘာစိတ္၀င္စားလဲ။ ဘာလုပ္ခ်င္လဲ။ ဘာ၀ါသနာပါလဲ ကိုယ္နဲ႔ကိုက္ညီတာသာ လုပ္ပါ။ ဒါမွလည္း ဘ၀မွာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဆိုတာ ခံစားရမယ္ေလ။ ဘ၀ဆိုတာ ေျပာေတာ့သာ တိုတိုေလးဆိုေပမဲ့ ဒီခဏတာရေနတဲ့ဘ၀မွာ စိတ္ညစ္စရာလည္း ၾကံဳရမွာပဲ။ စိတ္ခ်မ္းသာစရာလည္း ေတြ႕ရမွာဘဲ။ ကိုယ့္ဘ၀မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ဖို႔အတြက္ေတာ့ လုပ္သမွ်တိုင္း ေအာင္ျမင္လိုက္တာလို႔ ျဖစ္စရာ မလိုပါဘူး။ ကိုယ့္ဘ၀အေပၚ ကိုယ္မားမားမတ္မတ္ရပ္ႏိုင္ၿပီး အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ရင္ ၿပီးတာပါပဲ။ ကိုယ့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ကိုယ့္ေနရာအတြက္ ကိုယ္တာ၀န္ယူႏိုင္တယ္လို႔ ခံစားတတ္ရင္လည္း ေပ်ာ္တာပါပဲ။ ကၽြန္မ အရင္တုန္းက ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ ဘယ္အရာမွ အလိုမက်ခဲ့ဘူး။ စိတ္အားငယ္တတ္တဲ့အက်င့္ေပါ့ေလ။ ငါလုပ္ရင္ ျဖစ္ပါ့မလားဆိုတာပဲ ေတြးမိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မငယ္ငယ္ေလးထဲက သေဘာက်ခဲ့တဲ့ အရုပ္ေလးတစ္ခုရွိတယ္။ အဲဒီအရုပ္ကို ကၽြန္မကေလးဘ၀တုန္းက ပြဲေစ်းတန္းမွာ စေတြ႕ဖူးတာ။ ဘာအရုပ္လည္းဆိုေတာ့ ပစ္တိုင္းေထာင္အရုပ္ေလးပဲ။ ငယ္ကတည္းက ခုထိ သေဘာက်တယ္။ သူဟာ ဘယ္လိုပဲပစ္ပစ္ ဘယ္ေတာ့မွ မလဲဘူ မယိုင္ဘူး။ ကၽြန္မ တစ္ခါတေလ ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ သေဘာမက်ဘူး။ စိတ္ဓာတ္က်တဲ့အခါတိုင္း ကၽြန္မမွာရွိတဲ့ ပစ္တိုင္းေထာင္ရုပ္ေလးကို ပစ္ၾကည့္တယ္။ အဲဒီအခါက်ရင္ ကၽြန္မရဲ႕အားငယ္ေနတဲ့ စိတ္၊ က်ေနတဲ့စိတ္ဓာတ္ေတြ အလိုလို ျပန္ျပည့္လာတယ္။

စာေပရူးေလး ကၽြန္မဘ၀


ရွင္… ကၽြန္မလား။ စာေရးဆရာမပါ။ တစ္ခ်ဳိ႕ကေတာ့ ဆရာမေလးလို႔ ေခၚၾကပါတယ္။ နာမည္လား။ မေနာျဖဴေလးပါတဲ့။ မၾကားဖူးပါဘူး ဟုတ္လား။ သိပ္လည္း စဥ္းစားမေနပါနဲ႔။ အဲ အထင္လည္း ႀကီးမေနနဲ႔ဦးေနာ္။ ကၽြန္မက မေတာက္တေခါက္ ဟုိအေၾကာင္းဒီအေၾကာင္းကို စိတ္ထဲရွိသလို ခ်ေရးတာပါ။ အင္းေလ ရွင္တုိ႔ မဖတ္ဖူးတာ မဆန္းပါဘူး။ မဖတ္ဖူးလို႔လည္း ဘာမွမေျပာပါဘူး။ ကၽြန္မေရးတဲ့ေနရာေလးက ကၽြန္မ ေပ်ာ္ေမြ႕ေနတဲ့ ရြာေလးတစ္ရြာတည္းမွာဆိုေတာ့ ဘယ္သိၾကမလဲေနာ့။
    ကၽြန္မကိုယ္ ကၽြန္မလည္း စာေရးဆရာမလုိ႔ အရင္ထဲက သတ္မွတ္မထားခဲ့ပါဘူး။ စာေရးဆရာမ ျဖစ္ေလာက္ေအာင္လည္း စာေပအေရးအသားကို ထဲထဲ၀င္၀င္ ေရးတတ္တဲ့သူမွမဟုတ္တာ။ ငယ္ငယ္တုန္း ကေတာ့ ေျပာရရင္ ၇ တန္းတက္ထဲက စာဖတ္၀ါသနာေတာ့ အေတာ္ပါလားသားရွင္။
    ေၾသာ္… ဟုတ္ကဲ့။ ခုလို ဟိုမေရာက္ဒီမေရာက္ ေရးတတ္ပံုေလး ေျပာျပရမွာလား။ ျဖစ္ပါတယ္ရွင္။ ဒီေလာက္ေတာ့ ေျပာျပရမွာေပါ့ မဟုတ္ဘူးလား။ ဒီလိုရွင့္ ကၽြန္မ ငယ္ငယ္တုန္းထဲက စာအုပ္ေတြ ဖတ္တယ္။ ၇ တန္းတုန္းကေတာ့ ေက်ာင္းေတာင္ သယ္သြားၿပီး စာသင္ခ်ိန္မွာ ခိုးဖတ္တာရွင့္။ ဒီလို ခဏခဏ ခိုးဖတ္တာ မ်ားလာေတာ့ စာသင္တဲ့ ဆရာမက တစ္ရက္ေတာ့ မိသြားတာေပါ့။ ဒီေတာ့ ေျပာရတာေပါ့။ ဆရာမ ဖတ္ဖို႔ သမီး ယူလာတာလို႔။ ဟဲ ဟဲ မေနာပဲ ဘယ္ရမလဲ ဒီလို ေျပာလုိက္ေတာ့ ဆရာမက စာအုပ္ယူသြားတာေပါ့။ ကိုယ့္စကားနဲ႔ ကိုယ္ဆိုေတာ့လည္း လိုက္ေတာင္းရအခက္ ဘယ္လိုဥာဏ္ကူရမလဲ စဥ္းစားၿပီး ဆရာမကို ထပ္ေျပာလိုက္တာေပါ့။ ဆရာမ ဖတ္ၿပီးရင္ ျပန္ေပးပါ။ သမီး ငွားလာတာဆိုေတာ့ ျပန္အပ္ရမွာလို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ အတန္းလႊတ္ရင္ လာယူလို႔ ေျပာလိုက္မွ ဟင္းခနဲ သက္ျပင္းခ်ႏုိင္ေတာ့တယ္။ အဲဒီထဲက စာေပ၀ါသနာပါလာခဲ့တာေပါ့။

အလုပ္ရွင္ႏွင့္ အလုပ္သမား ဆက္ဆံေရး


    ဂလိုဘယ္လုိက္ေဇးရွင္းႏွင့္ယွဥ္ျပီး ေခတ္မီတိုးတက္ေနတဲ့ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးေခတ္ၾကီးလို႔ တျဖည္းျဖည္းေျပာလို႔ရလာတဲ့ အေနအထား ျဖစ္ထြန္းေပၚေပါက္ေသာ ေခတ္နဲ႔ အံ၀င္ခြင္က်ျဖစ္လာေနတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ မ်က္စိေရွ႕မွာ စူပါမားကတ္ၾကီးေတြ၊ ကုန္တိုက္ၾကီးေတြ၊ ေရွာပင္းေမာေတြစတဲ့ တိုက္တာ အေဆာက္အအံုၾကီးေတြလည္း တိုးတက္မ်ားျပားလာေနသည္ မဟုတ္ပါလား။ ေဟာ ေနာက္တစ္ခ်က္က ျမိဳ႕ထဲ တိုက္ေဟာင္းေတြျဖိဳ၊ တိုက္သစ္ေတြေဆာက္ ၾကိဳတင္ေလလံေစ်းေတြနဲ႔ ေရာင္းခ်၊ စီးပြားေရးသမားေတြက ေနရာေကာင္းေကာင္း သူ႔ထက္ငါ အလုအယက္၀ယ္ယူ၊ ဆိုင္ခန္းေတြေဆာက္နဲ႔ ေနရာတိုင္းမွာလည္း အေရာင္းစင္တာၾကီးေတြ ျဖစ္လို႔ေနပါျပီ။ ဒါေတြပဲလားဆိုေတာ့ ဆက္ၾကည့္ပါဦး။ ရပ္ကြက္ေတြမွာဆိုရင္လည္း လူေနတိုက္ခန္းေျမညီထပ္ေတြ၊ အိမ္ေရွ႕အဖီေတြဆိုရင္လည္း စတိုးဆိုင္ေတြကေနျပီး အနည္းဆံုး စံုစီနဖာဆိုင္ ကေလးေတြ အဆံုး အစီအရီေရာင္းေနၾကတာလည္း မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕ပါပဲ။ ေနာက္ပလက္ေဖာင္းေတြ လမ္းၾကိဳလမ္းၾကားေတြမွာလည္း ေစ်းဆိုင္၊ ပန္းျခံကားဂိတ္ေတြမွာလည္း ေစ်းဆိုင္ေတြနဲ႔ျပည့္လို႔။ ဒါေၾကာင့္ေျပာတာ
ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္းဆိုတာ စီးပြားေရးေခတ္လို႔၊ ဒါေပမယ့္ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့ နည္းပညာေခတ္လို႔ ေျပာေနၾကျပန္ေရာ။
လမ္းေလွ်ာက္ရင္ေတာင္ မ်က္စိမွိတ္ မေလွ်ာက္မိေစနဲ႔ တစ္ခုခုနဲ႔တိုက္မိလို႔ မ်က္စိဖြင့္ၾကည့္ရင္ေတာင္ အဲဒါေစ်းေရာင္းတဲ့ဆိုင္ျဖစ္ေနပါေရာလား။
ဒါေတာင္ လမ္းေဘးေရာင္းတာေနာ္ တိုက္မိလို႔ျပန္ျပီး ေကာက္ေပးတာေတာင္ ေစ်းသည္က ရွစ္ေခါက္ခ်ဳိးရုပ္နဲ႔ ထသတ္မလားမွတ္ရ။ အင္း ဒါေတာင္ ေခါင္းရြက္နဲ႔ လည္ပင္းဆဲြျပီး တိုက္ၾကိဳတိုက္ၾကား၊ မီးရထား၊ သေဘၤာေပၚေတြမွာပါ ေစ်းသည္ေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေပါမ်ားေနသလဲဆိုတာ ေျပးမၾကည့္နဲ႔ေတြးၾကည့္တာနဲ႔တင္ သိႏုိင္တယ္။
More

စီးပြားေရးသမားတစ္ဦး၏ အက်င့္စာရိတၱ


အက်င့္စာရိတၱက စကားလံုးမ်ားထက္ တာသြားလွေပသည္။ အေပြးျမင္ အပင္သိဆိုသလို သင့္ဘ၀ အေျခ အေနကို ၾကည့္ကာ သင္မည္သူျဖစ္သည္ဆိုသည္ကို ဆံုးျဖတ္ႏုိင္ပါတယ္။  ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ လုပ္ငန္း တစ္ခု စတင္တည္ေထာင္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ အက်င့္စာရိတၱကို ဦးစြာ အာ႐ံုစူးစိုက္ရပါမယ္။ အက်င့္စာရိတၱဆိုသည္မွာ ကၽြန္မတို႔ အမွန္တကယ္ ျပဳမူလုပ္ေဆာင္ေနေသာ အရာမ်ားကို ဆိုလိုပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ သူ၏ အက်င့္စာရိတၱကို သိႏုိင္မည္။ ကၽြန္မတို႔ လူဘ၀ျဖစ္တည္လာမည့္ ေနရာ၊ မိဘ၊ ကေလးဘ၀ စသည္တုိ႔ကို မေရြးခ်ယ္ႏုိင္ပါ။ ယင္းအျပင္ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြး၊ ထူးခၽြန္မႈႏွင့္ ဥာဏ္ရည္ဥာဏ္ေသြးတို႔ကို မေရြးခ်ယ္ႏုိင္ပါ။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ အက်င့္စာရိတၱကိုမူ ေရြးခ်ယ္မႈ ျပဳႏိုင္ပါတယ္။
    တကယ္ေတာ့ အက်င့္စာရိတၱေကာင္းမ်ားက တာရွည္ခံတဲ့ ေအာင္ျမင္မႈမ်ားကို ေပးစြမ္းပါလိမ့္မယ္။ သင့္အက်င့္စ႐ိုက္မ်ားက သင့္ဘ၀ကို တည့္မတ္ေပးႏုိင္သလို ၿဖိဳဖ်က္ပစ္ႏုိင္ပါတယ္။ အေႏွးႏွင့္ အျမန္ဆိုသလို သင့္အက်င့္စာရိတၱမ်ား ဗူးေပၚသကဲ့သို႔ ေပၚလာၿပီး သင္ စိုက္သည့္အတိုင္း ရိတ္ရမွာပါ။ တကယ့္အခက္အခဲ အၾကပ္အတည္း ဖိစီးမႈေတြနဲ႔ ၾကံဳေတြ႕လာခဲ့ခ်ိန္မွာ သင့္အက်င့္စာရိတၱအမွန္က သင့္ကို တည့္မတ္ေသာ ဘ၀လမ္းေၾကာင္းေပၚသို႔ ပို႔ေပးမည္ျဖစ္ၿပီး တျဖည္းျဖည္း ခ်င္း ျဖတ္သန္းေက်ာ္လႊားသြားခြင့္ကို ေပးပါတယ္။ တစ္ခါတေလ ျပဳျပင္သင့္သည္မ်ားကို ျပဳျပင္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ဒီလိုအခ်ိန္က်ရင္ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ အက်င့္စာရိတၱကို ပိုမိုေကာင္းမြန္လာေစရန္ မည္ကဲ့သို႔ ျပဳက်င့္ရမည္နည္း။ အခ်က္ သံုးခ်က္ပဲ အရင္ရွာေဖြပါ။
MORE

Tuesday, November 27, 2012

ABOUT Myanmar

We are happy to facilitate and organize necessary services for you, your family and friends to experience our Myanmar traditional culture, arts, crafts and the true nature of our Myanmar people and society especially in Upper Myanmar, Mandalay as a central part of Myanmar.


Myanmar, known as Suvanna Bhumi (the Golden Earth) in the olden days for its fertile land and rich natural resources, is the largest country in the South-east Asia Peninsula sharing borders area of 676,577sq.km, and has a coastline measuring 1,275 miles (2051km). The country stretches over 2090 km from north to south and over 925 km east to west. Over 50 percent of the total land area is covered with forests. The terrain ranges from arid plains to cool, sprawling hills, ice-capped mountains, white-sand beaches, lush farmland and hidden valleys.

ဘေလာဂ့္အမည္ကို ေရႊျမန္မာလို႔ ေပးရျခင္းအေၾကာင္း


ယဥ္ေက်းမႈအစစ္အမွန္ဟာ လူ႔အႏွစ္ အျမဳေတရတနာျဖစ္ပါတယ္။ ပထ၀ီအေနအထား၊ လူေနမႈ စနစ္၊ ဓေလ့ထုံးစံ ဆင္ယင္ထုံးဖဲြ႕မႈ၊ ပန္းခ်ီ၊ ပန္းပု၊ ဘာသာအယူ၀ါဒ၊ အဆိုအတီးအက၊ စာအေရးအသား၊ အေတြး အေခၚ စသည့္တို႔ကိုမွီ၍ ယဥ္ေက်းမႈ သေဘာတရားမ်ား ျဖစ္ေပၚလာ ပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံဆိုရင္ေပါ့ေလ။ ကိုယ့္ႏုိင္ငံကိုယ္ယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ ထည္ထည္၀ါ၀ါ ရပ္တည္ေနႏိုင္တဲ့ ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံျဖစ္ ပါတယ္။ ႏွစ္လိုဖြယ္ေကာင္းေသာ အမ်ဳိးသားယဥ္ေက်းမႈေတြကို ပိုင္ဆိုင္ထားၿပီး သာသနာ စည္ပင္ ျပန္႔ပြားေနတဲ့ ႏုိင္ငံ လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ စင္စစ္အမ်ဳိးသားယဥ္ေက်းမႈဆိုတဲ့ေနရာမွာ အမ်ဳိးသားစိတ္၊ အမ်ဳိးသား သေဘာတရား ကိန္း၀ပ္ေနေသာ ယဥ္ေက်းမႈ ျဖစ္ပါတယ္။ ယခုအခါမွာ ႏုိင္ငံျခား ယဥ္ေက်းမႈမ်ား ပ်ံ႕ႏွံ႔လာမႈေၾကာင့္ ျမန္မာအမ်ဳိးသားယဥ္ေက်းမႈအတြက္ အႏၲရာယ္ရွိလာတာကို ေတြ႕ရွိရပါတယ္။ ကြၽန္မ​ စဥ္းစားမိတာေပါ့ေလ။ အမ်ဳိးသားယဥ္ေက်းမႈသာ တကယ္လို႔ နိမ့္က်သြားခဲ့ရင္ ႏိုင္ငံႏွင့္ လူမ်ဳိးလည္း နိမ့္က်သြားေတာ့မွာပဲေပါ့။ ဒီလိုေတာ့ မျဖစ္သင့္တာအမွန္ပါဘဲ။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္အမ်ဳိးသားယဥ္ေက်းမႈကို ခိုင္ခိုင္မာမာ ထိန္းသိမ္းဖို႔အတြက္ လူတိုင္းမွာ တာ၀န္ရွိပါတယ္။ တာ၀န္ဆိုတဲ့ေနရာ မွာလည္း ေျပာမွသိမွာထက္ ကိုယ့္ရဲ႕ အသိစိတ္ဓာတ္နဲ႔ ကိုယ္ သိဖို႔ အရမ္းလိုအပ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူတိုင္း လူတိုင္း ကြၽန္မနဲ႔အတူ ယဥ္ေက်းမႈႀကီးကို ထိန္းသိမ္းၾကပါစို႔လို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။

ယဥ္ေက်းမႈႀကီးကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ရမယ့္အေရးႀကီးတဲ့ အခ်က္ႀကီး သုံးခုရွိပါတယ္။ ဒါေတြဟာ ဘာေတြလဲ။ ၾကည့္ၾကရေအာင္ေနာ္။ လိုေနရင္လည္း အျမင္ကို ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ကြၽန္မ သိသေလာက္ ကို ေျပာရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။
(၁)    ရွိၿပီးသား အမ်ဳိးသားယဥ္ေက်းမႈမ်ားကို ဆက္လက္ထိန္းသိမ္းေရး။
(၂)    မေတြ႕ရွိေသးေသာ ေရွးေဟာင္းယဥ္ေက်းမႈမ်ားကို ရွာေဖြေဖာ္ထုတ္ေရး။
(၃)    အသစ္အသစ္ေသာ အမ်ဳိးသားယဥ္ေက်းမႈမ်ားကို တီထြင္ေရးတဲ့။
အဲဒီမွာ ေျပာစရာရွိတာက ယဥ္ေက်းမႈကို တီထြင္တဲ့ေနရာမွာ အေနာက္ယဥ္ေက်းမႈကို တီထြင္တာကို မဆိုလိုဘူးေနာ္။ ဒါဟာ တီထြင္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ သ႐ုပ္ပ်က္၀ါဒကို က်င့္သုံးေနၾကတာလို႔ ကြၽန္မေတာ့ ျမင္မိပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ေခတ္ကာလအေလ်ာက္ အသစ္တီထြင္ဖန္တီးလာတဲ့ အမ်ဳိးသား ယဥ္ေက်းမႈေတြကို ဖန္တီးဆန္းသစ္လို႔ ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ေပါ့ေလ။ ေတာင္ရွည္ပုဆိုး၀တ္ၿပီး ကုတ္အက်ႌနဲ႔ ဘြတ္ဖိနပ္ကို တဲြဖက္၀တ္တာကို ေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကြၽန္မက ကိုယ့္ႏိုင္ငံကို ႏုိင္ငံျခားသားမ်ား သေဘာက်သလို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လည္း ျမတ္ႏိုးမိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျမန္မာမႈ ျမန္မာဟန္ကို မေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းထားခ်င္တာ ကြၽန္မရဲ႕ရင္ထဲက ဆႏၵျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကြၽန္မ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ဘေလာဂ့္အမည္ကိုလည္း ေရႊျမန္မာလို႔ အမည္ေပးခဲ့ရျခင္း ျဖစ္ပါေတာ့တယ္ရွင္။

ေခါင္းေဆာင္ေကာင္း တစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ ဘာအခ်က္ေတြ လိုအပ္သလဲ


ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ ေအာက္ပါအခ်က္မ်ား လိုအပ္ပါသည္။
ၿပီးျပည့္စံုသည္ဟုမဆိုလိုပါ။ အနိမ့္ဆံုး၊ အၾကမ္းဖ်ဥ္း လိုအပ္ခ်က္မ်ားပင္ ျဖစ္ပါသည္။
၁။ ကိုယ့္က်င့္တရား ေကာင္းမြန္ရမည္။
၂။ ႐ိုးသား ေျဖာင့္မတ္ရမည္။
၃။ ႏိုးၾကား တက္ႂကြရမည္။
၄။ ဥပေဒကို ေလးစားလိုက္နာရမည္။
၅။ စိတ္ေစတနာေကာင္း ထားရွိရမည္။
၆။ သတၱိရွိရမည္။
၇။ ဇြဲေကာင္းရမည္။
၈။ သစၥာရွိရမည္။
၉။ အျမင္က်ယ္ရမည္။
၁၀။ သည္းခံႏိုင္ရမည္။
၁၁။ အနစ္နာခံႏိုင္ရမည္။
၁၂။ ခံႏိုင္ရည္ရွိရမည္။
၁၃။ မိမိကိုယ္ကို ယံုၾကည္ရမည္။
၁၄။ အမ်ား၏ ခ်စ္ခင္ေလးစားမႈကို ခံယူရရွိသူ ျဖစ္ရမည္။
၁၅။ ပရိယာယ္ႂကြယ္ဝရမည္။
၁၆။ တီထြင္ၾကံဆ လုပ္ေဆာင္တတ္ရမည္။
၁၇။ မိမိကိုယ္ကို အၿမဲတိုးတက္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနရမည္။
၁၈။ ရင့္က်က္မႈရွိရမည္။
၁၉။ တာဝန္ယူရဲသူ၊ တာဝန္ခံရဲသူ ျဖစ္ရမည္။
၂၀။ ထိန္းသိမ္းႏိုင္စြမ္း ရွိရမည္။
၂၁။ တိုင္းျပည္ႏွင့္လူမ်ဳိးကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူျဖစ္ရမည္။
၂၂။ တာဝန္ကို ႐ိုေသ၍ အသိႏွင့္ယွဥ္ၿပီး ေဆာင္႐ြက္တတ္ရမည္။
၂၃။ လုပ္ငန္းႏွင့္ အခ်ိန္တိက်ၿပီးစီးေအာင္ ေဆာင္႐ြက္ႏိုင္ရမည္။